Anta Flu, heerlijk fris voor adem en keel

Pickers

In de doorsnee Belgische supermarkt valt niet veel aan drop te bekomen, maar deze zogenaamde 'Pickers' van het onbekende merk 'Roodthooft' liggen er wel (€1,19). De doorzichtige zak van dun plastic is simpelweg met helblauwe balken en rode en witte letters bedrukt; het zou om "die echte Pickers" gaan, "les véritables toffées". Elke toffee is individueel verpakt in nog dunner plasticfo- lie met in wit de naam van de fabrikant. Bijna elk dropje is van een schemerigwitte horizontale streep voorzien en de toffees zijn hárd. Bij aanvang van sabbelen komt een lekkere zoete dropsmaak vrij, die al na een paar seconden wordt overstemd door menthol. Met de kiezen kunnen dunne flinters van het snoepje worden gebeten (tandenplakfactor: 9), maar beter is het op de toffee te zuigen om- dat zelfs na stevig kauwen niets meer met de suikermassa gebeurt dan dat het plakkerig wordt (en toch hard blijft). Mentholsmaak blijft de boventoon voeren, maar vervaagt op den duur wat naar de achtergrond. En daarna blijkt de toffee vooral zoet, zonder daadwerkelijke smaak van drop.
Eindoordeel: 7,0.

Trolli - Lakritz Schnüre

Lakritzschnüre, oftewel dropsnoeren (dropveters), zijn als één kluwen zwarte spaghetti weggestopt in dit zakje snoep (wat voor een magere €0,90 in de Duitse supermarkt kan worden gekocht). Eén dropstreng is een dikke 50 cm lang en leent zich daarmee uitstekend voor speeldoeleinden. De snoeren zijn matzwart met een zekere rode gloed en hebben een bittere (melasse)smaak. Zoet is relatief ver te zoeken. Ook de nasmaak is die van bittere drop; niet persé de lekkerste dropveter aller tijden.
Eindoordeel: 7,0.

Piramides (De Tuinen)

In het steevast nietszeggende zakje van 'De Tuinen' (150 g) zitten gesuikerde donkerbruine dropjes die bijna op de vingers van één hand te tellen zijn (en dat tegen de niet geringe prijs van €1,99). De dropjes hebben een onregelmatige piramidevorm en zijn 1,9 cm hoog. De aromatische geur van salmiak baant bij openen van de verpakking zijn weg naar de neus; dát is alvast een pluspunt. De piramides zijn zacht, gelatineus en bij de eerste hap nogal aan de zoete kant met die volledige suikerbedekking. Maar terwijl de kie- zen zich door het zoet heen happen (tandenplakfactor: 7), blijkt een stevig salmiak in het dropje verstopt te zitten en deze vult de mond met zijn pittige zoutige (na)smaak. Zoet, zacht, zout: pret- tige verrassing.
Eindoordeel: 8,0.

Pearlico

Haribo kan soms uit de hoek komen met opvallend snoepgoed en, zoals vaker, blijkt ook nu het assortiment van de van oorsprong Duitse fabrikant groter dan gedacht. Bij discountsupermarkt Aldi ligt voor bijna geen geld (€0,99) een zak 'Pearlico' te koop en deze vrolijke zak met een sportieve tekening van de Haribo-mascotte (zou die niet een naam hebben?) is gevuld met een heleboel drop- noppen. Elke nop is volledig bedekt met musketspikkels in diverse kleuren (op de foto hieronder ontbreekt de in andere zakjes wel aanwezige groen-zwarte).
De dropjes voelen aan als grind en ruiken nergens naar. Indruk- baar zijn ze wel en tussen de kiezen blijken deze pearlico bijzonder zacht (tandenplakfactor: 5). De suikerzoete spikkels worden snel tot gruis gekauwd en daar doorheen openbaart zich de gelatineuze kern van prettig salmiakzout, die bij doorslikken opeens nog een stoot zoetzout afgeeft. Deze blijft als nasmaak hangen, terwijl de laatste musketspikkels met de tong overal en nergens vandaan ge- toverd kunnen worden.
Eindoordeel: 7,5.

Lakrisal

Een grote bekende bij de (meestal) kassadisplay is de droprol van Lakrisal in rood-wit-zwart. In de papieren wikkel met metaalfolie aan de binnenzijde, zitten zo'n 16 harde, platte salmiaksnoepjes. Die rijkelijk de geur van salmiakzout verspreiden na openen van de verpakking. De snoepjes hebben de vorm van platte schijven met concave (holle) zijkanten, ze zijn erg glad en lijken wel van samengeperst poeder gemaakt. Eén pastille doet het goed op het puntje van de tong, aangezien deze perfect blijkt te passen in zo'n holle zijkant. De pastille is vooral bedoeld om op te sabbelen, bij kauwen valt 'ie in gruis uiteen (tandenplakfactor: 7). De smaak is die van salmiakzout; niets meer, niets minder.
Eindoordeel: 8,0.

Fisherman's Friend 'Anijs'

De zakjes 'lozenges' van Fisherman's Friend hebben allemaal zo ongeveer dezelfde afmeting en dezelfde styling; alleen de kleur verschilt. Deze met anijssmaak zitten in een oranjegeel zakje (vergelijk: sterke salmiak) en zijn níet suikervrij. De verpakking bestaat uit een soort geplastificeerd papier en ontbeert de soms aanwezige metaalfolie.
De pastilles zelf zijn hard, plat, rond, beigebruin en hebben een zanderig uiterlijk vol barstjes. In de mond blijkt de pastille een heuse sabbelaar, met een héél sterk mentholaroma dat richting keel en neus trekt (tandenplakfactor: n.v.t.) Bijna een kwartier geeft de lozenge een verfrissende enigszins zoete smaak af, die weldoet bij een beginnende verkoudheid. Hoewel tevergeefs gezocht wordt naar het anijsaspect.
Eindoordeel: 7,5.

Zoethoutjes (De Tuinen)

Winkelketen De Tuinen heeft vele verschillende dropsoorten in de winkel liggen, waarvan de meeste onder het huismerk verpakt zijn in transparante zakjes van 150-160 gram. Slechts één sticker op de voorkant geeft summiere informatie over dropnaam, ingrediënten en wat er allemaal níet inzit. Wie de dropjes heeft gemaakt en waar ze vandaan komen blijft in het ongewisse. Maar verder gelden deze zoethoutjes als een ware klassieker.
De kleine harde tonvormige dropjes met convexe (bolle) boven-en onderkant lijken gemaakt van samengeperst poeder en hebben een beigebruine kleur. Bij sabbelen komt een zachte zoethoutsmaak in vlagen vrij. Wie kan echter de verleiding weerstaan het snoepje in één keer door te bijten, waarbij een explosie van fijn salmiakzout de mond vult en het snoepje in gruis uiteen valt?! Door het zuigen voelen tong en gehemelte na een aantal zoethoutjes wat ruw, maar die lekkere smaak blijft gelukkig nog even echoën.
Eindoordeel: 8,5.

Oudhollandse drop zoet (Smikkelbeer)

Smikkelbeer is het huismerk van supermarkt Em-té. In dit doosje, zonder binnenverpakking, zitten glanzende zwarte dropjes met blijkbaar sprookjesthema. De dropjes zijn keihard en tikken tegen elkaar als steentjes. Er zijn vier uitvoeringen: Roodkapje met haar mandje; een heks met muts zonder punt (!), op een bezemsteel; Klein Duimpje in zevenmijlslaarzen en iets wat, gezien het thema, niets anders kan zijn dan een juichende dwerg.
De kiezen krijgen niet zomaar vat op dit dropje -het is keíhard! - dit lukt pas na vele malen inbijten (tandenplakfactor: 7). En daarbij kan het best gebeuren dat het dropje zowaar breekt.. Het speeksel wat zich met de drop vermengt, smaakt bijzonder prettig naar een hartig soort van zoet. Stevige volle zoete dropsmaak met een hoog gehalte aan Arabische gom kenmerken. En daardoor niet persé 'n goed dropje voor kinderen.
Eindoordeel: 8,0.

Dit blijken dezelfde dropjes als de zoete sprookjes (Trekpleister).

Zoute rijen

De zakken van Haribo vertonen veelal een treffende gelijkenis in formaat en uitvoering. En hoewel ook deze verpakking de maker in grote letters boven het transparante venster heeft staan, en de naam van het snoep eronder; de zak zelf is bijna twee keer zo groot als normaal. Bij openen verspreidt zich een fijne salmiakgeur en uit de zak komen de geinigste dropjes tevoorschijn. Deze 'zoute rijen' zien er uit zoals je op de kleuterschool slingers uit dubbelge- vouwen papier knipt. Bruin, groen, bruin geel, bruin, roze; met om en om mannetje vrouwtje. Zacht, trekbaar, bijna luchtig snoep met een prettige salmiaksmaak (die helaas alleen iets te snel is vervlogen na doorslikken). Tandenplakfactor: 6. De drop is een beetje elastisch bij kauwen, smaakt lichtzout en is lekker (zonder duidelijk verschil in smaak tussen de bruine salmiakmannetjes en de kleurenvrouwtjes; hoewel het dus wel weer de vrouwen zijn die kleur aan het geheel geven).
Eindoordeel: 8,5.

Droptoppers van Venco. Handig voor op vakantie.

Zakje Venco. Wereldberoemd in heel Nederland.

Platte salmiakjes

Kijk nou; Kindly's doet aan styling. Daar waar de verpakkingen van hun snoepgoed normaliter aan hun eigen eenvoud ten onder gaan, met nog nèt de vermelding van fabrikant en ingrediëntenlijst op 'n anderszins doorzichtig zakje; is dit exemplaar 'platte salmiakjes' niet aleen voorzien van (meer) tekst, maar ook van kleur. En zelfs een tekeningetje. Van een tulp. In roodwitblauw. Want het betreft "Oud Hollandsch Snoep" en dat mag schijnbaar opvallen. Wat het dus ook doet en dat is géén slecht ding.
Het uiterlijk van de dropjes ín het stazakje doet inderdaad nostal- gie boven borrelen. Van snoepwinkeltjes bij school, zwemlessen (lees: de snoepautomaat richting kleedkamers) en Ot&Sien vertel- lingen. De salmiakjes hebben door hoofdingrediënt tarwebloem de textuur van duimdrop en zijn vreemd hard maar toch zacht; het dropje klettert bij vallen, maar is ombuigbaar en scheurt pas bij 'bijna dubbel'. In de mond is het een hap-slik-weg-je maar wel met een prettig zout smaakje. Níet op bijten want dat betekent peuteren: tandenplakfactor: 8. Dat er zoveel (salmiak)smaak uit één zo'n klein plat ruitje kan komen..
Eindoordeel: 8,0.

Weerwolvendrop

Tom's Heksehyl (voorheen Pingvin) brengt een aantal spannende dropjes op de markt en de tekeningen op de stijlvolle, kleurrijke verpakkingen komen overeen met de animaties op de website. Het overkoepelende thema van heksen en sprookjesfiguren komt weer prachtig terug in de pakkende namen als bijvoorbeeld weerwol- vendrop. Dit zijn gevulde dropstaven met een kern van lichtbruin zacht karamelsnoep en een naadloze omhulling van een dun laagje melassedrop. Dat laagje is er speels vanaf te peuteren, maar om de delen los van elkaar op te eten moet je wel van het typisch bitter- zoete van melassedrop houden (aka Engelse drop licorice)! Voor fans is dit een kwaliteitsdropje met de prettige nasmaak van zoete toffee; voor tegenstanders blijkt het doorbijten, aangezien niet te ontkomen is aan de bitterheid van melasse (tandenplakfactor: 6).
Eindoordeel: 6,5.

Zoete Hollandse Meesters

Indrukwekkende mooie dropjes (met opvallend weinig luchtbellen en gietimperfecties) volgens ook nog eens een weldoordacht over- koepeld thema. Overigens, net als de drop van Oldtimers (volgens de verpakking steeds bedacht door dhr. J. Douwenga), worden ook de authentieke droppen van Klene naar buiten gebracht als zijnde het werk van één (fictieve) dropbedenker, dropmaker, dropmees- ter. En deze Johannes Coenradus Klene, is volgens de verpakking een dropkúnstenaar, "net zoals de oude grootmeesters op zoek naar perfectie". De "stevige zoete drop voor kenners" is nieuw en zou mooi aansluiten bij de verschillende soorten drop uit Klene's pionierslijn, ware het niet dat deze laatste steeds minder in de con- sumentenverkoop terug te vinden zijn. Dat is geen toeval waar- schijnlijk, want iedereen weet dat nieuw verkoopt.
Maar zeer móóie dropjes zijn het. Je zou zelfs kunnen stellen: 'net schilderijtjes' (!) Stevige drop ook, met bijna een kwart Arabische gom, die vanaf de eerste beet tegen elke wet der zwaartekracht in plakkerig aan de kiezen vast blijft zitten. Tandenplakfactor: 8. Een volle dropsmaak, die eigenlijk alleen zoet is omdat het in elk geval niet zout is. Eerder dan nog hàrtige volle drop met een niet eens vervelend bittertje in de wegsliksabbel. Inderdaad in vele opzich- ten een kunstwerkje.
Eindoordeel: 8,5.

Schuimkabouters

Klene is niet voor een kleintje vervaard en brengt kabouterdrop op de markt. De dropfabrikant produceert dus niet alleen èchte authentieke drop, maar wil ook geinige dropjes maken. Nou lijken deze schuimkabouters inderdaad erg geinig te zijn: een grote grijns op het gezicht, olijke bolle wangen en felgekleurde puntmutsjes in neongeel, neonroze en neonoranje. Het is nog bijna een wonder dat de mutsen geen licht geven in het donker. Klein zijn de schuim- kabouters echter bepaald niet, want ze zijn meer dan 4cm lang. En gezien de vorm van de mutsen zou je eerder zeggen dat het bruine dropsmurfen betreft, of neonsmurfen eigenlijk. De dropjes zijn ook nog rijkelijk besuikerd, dus het zal wel zoete drop zijn.
De kabouters zijn zeer zacht en hebben een luchtige consistente textuur. De drop zelf is inderdaad vooral zoet met misschien een hele lichte salmiaksmaak. Tandenplakfactor: 6. De gele mutsen smaken naar zoetzure banaan, de roze zoet naar (chemische) aard- bei en de oranje hebben een zurige citrus(sinaasappel)smaak. In combinatie overheerst vooral dat zoetzure, maar vreemd genoeg geeft het opeten van één kabouter in z'n geheel de nasmaak van zoethout. Geinig wel, maar ondanks het fruitige zurige, zoals ver- wacht vooral te zoet.
Eindoordeel: 7,0.

Boterolie

Boterolie is een concentraat van bijna 100% melkvet en bevat dus vrijwel geen vocht meer. Door de IDF wordt onderscheid gemaakt in: watervrij melkvet (gemaakt van verse boter of room zonder 't gebruik van toevoegingen en met minimaal 99,8% melkvet), wa- tervrije boterolie (vergelijkbaar met watervrij melkvet, maar van boter of room van latere leeftijd en met eventuele toevoegingen om de vrije vetzuren te neutraliseren) en boterolie (vergelijkbaar met watervrije boterolie, maar met een melkvetgehalte van mini- maal 99,3%).
Traditioneel wordt melkvet in de vorm van boter bewaard. Puur melkvet is echter veel langer te bewaren en neemt ook minder ruimte in, wanneer het water eruit is verwijderd. Bovendien kan men door raffinage van het watervrije melkvet bepaalde eigen- schappen verkrijgen die weer gunstig zijn voor toepassing in verschillende producten. Het melkvet bestaat namelijk uit een complexe mix van triglyceriden. Watervrij melkvet is vloeibaar bij temperaturen boven 36°C en daardoor eenvoudig te mengen met andere producten of oliën.

Watervrij melkvet kan worden gemaakt van zowel boter als room. De kwaliteit van watervrij melkvet wordt bepaald door de kwaliteit van de grondstof (goede verse melk dus, waarin geen sporen van koper aanwezig zijn), niet door de gebruikte methode.
Uit boter: Meestal gebruikt men ongezouten boter als grondstof, maar gezouten boter kan ook worden gebruikt. Omdat een emulsie van verse boter moeilijker te scheiden is en de verkregen olie dan lichte troebelingen bevat, wordt bij voorkeur gebruikgemaakt van boter die al minimaal 2 weken is bewaard. De boter wordt m.b.v. een warmtewisselaar gesmolten en verhit tot 60°C. Na een wacht- tijd om al het melkvet te smelten en eiwitten te laten aggregeren, wordt met behulp van een centrifuge de waterfase afgescheiden. Het geconcentreerde melkvet bevat na het centrifugeren nog 0,5% water. Daarna wordt het melkvet opgewarmd tot 90 à 95°C met behulp van een platen- of buizenwarmtewisselaar en door een vacuümverdamper geleid. Op deze manier wordt een vochtgehalte van maximaal 0,1% verkregen en neemt het zuurstofgehalte in het melkvet sterk af. Ten slotte wordt het melkvet teruggekoeld tot de verpakkingstemperatuur van ongeveer 40°C.
Uit room: Er wordt altijd uitgegaan van gepasteuriseerde room met een vetgehalte tussen 35 en 40% vet. De room wordt met een platenwarmtewisselaar opgewarmd tot circa 60°. Vervolgens wordt de room met een centrifuge voorgeconcentreerd tot een vetgehalte van ongeveer 75% om daarna gehomogeniseerd te worden. Door het ho- mogeniseren worden de vetbollen uiteen gespleten, waardoor het vet vrij komt. Deze fasenomkeer verloopt vaak beter als men de room van tevoren wast. Na genoemde fasenomkeer wordt de gehomogeniseerde room nogmaals gecentrifugeerd, zodat er nog slechts 0,5% water in het melkvet achterblijft. Het melkvet wordt tot slot met behulp van een platenwarmtewisselaar opgewarmd tot 95 à 98°C en naar een vacuüm verdamper geleid. Op deze manier wordt een vochtgehalte van maximaal 0,1% verkregen en neemt het zuurstofgehalte in het melkvet sterk af. Vervolgens wordt het melkvet teruggeleid naar de platenwisselaar, waar het wordt gekoeld tot de verpakkingstemperatuur van ongeveer 40°C.

Om bepaalde eigenschappen te verkrijgen, kan de boterolie geraf- fineerd worden. Dit kan op verschillende manieren plaatsvinden: polijsten (na de laatste centrifuge wordt 20 tot 30% van het pro- duct aan water toegevoegd met dezelfde temperatuur - na 'n korte tijd wordt het geheel weer gecentrifugeerd om het water met de daarin aanwezige wateroplosbare onzuiverheden af te scheiden), fractioneren (wanneer men melkvet of boterolie wil scheiden in fracties met verschillende smeltpunten, wordt het vet eerst gepo -lijst en daarna langzaam gekoeld tot een bepaalde temperatuur; de gewenste fractie kristalliseert hierdoor uit en kan met een filter of met een centrifuge worden afgescheiden van de nog vloeibare fractie) of neutraliseren (aangezien een hoog gehalte aan vrije vetzuren meer kans geeft op off-flavours, wordt bij de productie van watervrij boterolie en boterolie vaak gebruikgemaakt van natronloog om dit gehalte te verlagen - na de laatste centrifuge wordt dan een natronloogoplossing van 8 tot 10% met dezelfde temperatuur als het melkvet toegevoegd - dit geheel wordt goed, maar met beleid gemengd en gedurende 10 seconden met rust gelaten - vervolgens wordt 20 tot 30% van de productstroom aan heet water toegevoegd en worden de verzeepte vrije vetzuren met behulp van een centrifuge met de waterfase afgescheiden).

Boterolie, met een smeltpunt van 30-32°C, wordt gebruikt in de voedingsindustrie voor roomijs, chocolade, drop en ook door de industriële (banket)bakkerij.
Gefractioneerde boterolie is er met smeltpunten tussen 5 en 45°C en is met lagere smeltpunten (5-10°C) bijzonder geliefd omwille van de geprononceerde botersmaak en zijn vloeibaarheid bij lage omgevingstemperaturen. Wordt gebruikt bij de productie van koelkastsmeerbare boters, kant-en-klare maaltijden, botersauzen en aardappelgerechten (kroketten, puree). De gefractioneerde boterolie met hogere smeltpunten (36-38°C of 40-41°C) is dankzij zijn specifiek smelttraject en uitstekende plasticiteit en textuur zeer geschikt voor gelamineerde degen (croissants, viennoiserie, millefeuille).
Geraffineerde boterolie is neutraal zowel in kleur (=wit) als smaak en geur en wordt gebruikt voor witte kazen.

Boterolie kan licht-en luchtdicht verpakt, bij een temperatuur van 4°C gedurende meerdere maanden worden bewaard. In India en Pakistan wordt eveneens een botervet gebruikt dat nauwelijks nog vocht bevat; genaamd 'ghee'.

BenBits - drop/salmiak

BenBits? De fabrikant die in de jaren '80 als eerste met suikervrije kauwgom kwam en uiteindelijk (in 2000) ten onder ging aan zijn eigen succes, is tòch weer terug. De bekende reclames (zoals deze!) verkondigden destijds dat Benbits "de hele dag door smaakte" en "suikervrij was, natuurlijk". En nu werkt de fabrikant -met succes- in op ons sentiment en herinnert ons letterlijk "aan die goede oude tijd"; BenBits is "uit diezelfde goede oude tijd, maar nu met een ex- tra zachte textuur".
Niet meer als per stuk verpakt kauwgompje zoals toen (in zo'n half geplastificeerde wikkel die feitelijk niet goed sloot), maar nu als bolrond kussen in doordrukstrip. De kauwgom heeft uitstekende hoeken, zodat het witte kauwgompje qua uiterlijk bijna aan een klein hondenbotje doet denken. Goed knapperig buitenlaagje, dat even fris is bij doorbijten (tandenplakfactor: 5). Meteen daarna, terwijl de kauwgom tot zachte massa wordt stukgekauwd, komt een lekkere salmiaksmaak aanzetten. Niet echt zoet, niet echt zout, nee; deze salmiak smaakt vooral mintfris en de beide smaken wisselen elkaar steeds af. Én, héél belangrijk, blijven best lang hangen. Wat heel knap is voor kauwgom. Leuk ook dat de kleur (stiekem even uit de mond nemen en spieken:) retrolichtbruin is.
Eindoordeel: 8,0.

Faam droprol

In Nederlands is Faam van oudsher een bekend merk. Het rolletje drop van Faam, niet anders getiteld dan 'Faam drop', kent menig- een dan ook uit zijn jeugd. De geschiedenis van Faam gaat terug tot 1838 als banketbakker en winkelier Henricus Bont in Breda begint met de ontwikkeling van zoetwaren. Het bedrijf groeit onder zijn leiding uit tot een flinke suikerwerkfabriek tot die op de dag van vandaag blijft produceren, zij het nu onder de vlag van Astra BV. Het rolletje drop kent aldus zo'n sterke reputatie dat verdere pro- paganda (op de verpakking) niet nodig is.
In een rol zitten elf matzwarte dropschijven met elk een opstaande rand bovenlangs en een centrale letter F in relïefopdruk. De drop doet qua uiterlijk aan die andere klassieker (Topdrop) denken, hoe- wel beiden ongetwijfeld grote concurrenten zijn geweest.
De Faamdrop is behoorlijk stevig en nog net indrukbaar (tanden- plakfactor: 7). De kenmerkende smaak is die van zoete, misschien zelfs bijna zoute, volle drop. Deze smaak vult de mond van tong tot gehemelte en blijft na doorslikken nog best lang hangen.
Eindoordeel: 7,5.