Droprondo's

De salmiakrondo's van Venco hebben een broertje (of zusje) erbij gekregen in de vorm van droprondo's. Deze nieuwe kogels (van de- zelfde maker) zijn alom lichtbruin van kleur met een wit poederig uiterlijk. Helemaal niet hard maar heerlijk taai bij doorbijten (een beetje zoals mentos; tandenplakfactor: 7). En met een fantastische smaak van salmiakkerige zoethout, die bijzonder veel lijkt op zoete beertjes. Dit dropje blijkt een (kogel)schot in de roos.

Eindoordeel: 9,0.

Mentos Dropballen

Bij nadere inspectie van het dropvak (in de supermarkt), valt dan opeens een product op dat er al eerder moet hebben gelegen maar nooit zo is opgevallen. Er staat in ieder geval nergens 'nieuw' op de verpakking. Deze dropballen worden "drop mint dragees" genoemd door Mentos. En dat is hetzelfde als wat ze zeggen over hun grote mentosklassieker. En de ingrediënten zijn ook hetzelfde. Het enige verschil op het eerste oog is de vorm (deze dropballen zijn ronde kogels) en de coating (die bij de dropballen meer poederig afgeeft). Nadat de kiezen zich krakend een weg door de harde buitenlaag van frisse mint hebben gebaand, wordt de hele mond gevuld met kauwdragee in zoete dropsmaak. Mogelijk is de textuur van deze dropballen, in vergelijking met de klassieke mentos, wat steviger en vergt het kapotkauwen meer spierkracht. Maar verder zou er gezworen kunnen worden dat de smaak eender is. Door de grootte alleen net iets minder een 'wegbijtertje'.

Eindoordeel: 8,5.

Sisu

Leaf (BV) is de grote speler achter merken als Läkerol, RedBand (en dus Malaco) en Venco. Plus nog een groot aantal merken op de internationale markt. Zoals ook deze gouden 'Gifu' die "suositellaan erityisesti laulajille puhujille ja tupakoitsijoille". Oftewel: speciaal wordt aanbevolen voor zangers, sprekers en rokers. De suikervrije (xylitol) salmiakpastilles zouden "een uitstekende, verfrissende en aangename smaak" hebben. Maar wie meer wil weten over Gifu en op internet gaat zoeken, zal weinig vinden. Anders dan de tekst op het gouden doosje, is de eigenlijke naam namelijk Sisu. Want daar staat geen 'Gifu' maar 'Sisu'. In het gotische 'Fraktur' lettertype. Dit logo is onveranderd sinds het begin van de pastille. Nou is sisu een Fins begrip dat zoveel als doorzettingsvermogen of volharding be- tekent. De pastille is sinds 1928 een klassieker in het Finse snoep- segment, die aanvankelijk werd bedacht om te concurreren met het Zweedse Läkerol (de ironie wil dus dat zowel Sisu als Läkerol tegenwoordig bij hetzelfde Leaf behoren). De snoepjes hebben een, bij benadering, eender uiterlijk: een ronde pastille (met een hoog gehalte Arabische gom), met bovenop de initiaal van het snoepje in reliëfopdruk omgeven door een krans van reliëfribbels. Deze Sisu lijkt grijs gepoederd, maar de witte waas is niet afwrijfbaar. De pastille is zacht buigbaar elastisch van textuur (tandenplakfactor: 7) en heeft een lekker sterke zoute salmiaksmaak. Met een evenzo sterk verfrissends iets daar doorheen. Vlak na doorslikken wordt vooral salmiakzout geproefd waarna een frisse vlaag van menthol naar de neus trekt. In Finland zijn meer varianten verkrijgbaar.

Eindoordeel: 7,5.

Dracula Piller

Vergeleken met Dracula Soft doet de verpakking van deze 'piller' (uit Finland) een beetje amateuristisch en zelfs kneuterig aan, of laten we zeggen: vintage; maar de met salmiak bepoederde drop- karamels zelf boeten nergens aan kwaliteit in. Het formaat is erg prettig. De snoepjes zijn fijn dun waardoor ze perfect zijn om tegen het gehemelte weg te zuigen. Het salmiakpoeder van de buitenkant is pittig zout en dat proef je direct. Al sabbelend wordt de 'pil' dan wat zoeter en de nasmaak is meer salmiak. Afgezien van de vulling van salmiakpoederexplosie, smaakt deze dracula precies naar een napoleonkogel. Wie had dát gedacht; dat Dracula en Napoleon zo- veel gemeen hebben?!

Eindoordeel: 8,0.

Dracula Soft

Dracula; dat belooft een pittig dropje (met een scherp kantje) te worden ;) De toevoeging 'soft' is bijna een contradictio in terminis.. Want wie zal de legendarische dracula ooit als een softie zien?! De dropjes zijn (salmiak)bepoederde noppen, met gelijke diameter (in de basis) en hoogte. Bij stevig drukken scheuren de dropjes matig open, dus echt súper zacht zijn ze niet. In de mond is dat anders; het is wel even wat kracht zetten (tandenplakfactor: 7) maar dan blijken de draculaatjes zacht kauwbaar (en zijn ze zó weg). Deze Deense dropjes blijken mildpittig heerlijk naar salmiak te smaken, vooral als je je in kunt houden en eerst het poeder van het dropje af sabbelt. Beetje zoet, beetje zout; meer dan een beetje lekker.

Eindoordeel: 8,5.

Heksenkrijt

Wat hebben heksen met krijtjes te maken? Niks. Maar je zou er een heel verhaal bij kunnen verzinnen, zoals (Tom's) Heksehyl voor zijn nieuwe 'heksenkrijtjes' deed. Iets in de trant van: "witte wieven schrijven met krijtjes op borden". Ja, en? Dat slaat feitelijk nergens op. Waarom dan niet een beetje metacommunictief dat 'heksen en krijtjes niks met elkaar te maken hadden, totdat er heksenkrijtjes waren'.. Want met deze nieuwe dropjes hebben we verder wel iets héél interessants in handen: de bekende (school)krijtjes, maar dan zonder pepermunt. En in plaats daarvan een zoet en zout tegelijk pittig salmiak, met een verrukkelijke en indringende nasmaak. De bitterzoete melassedrop die de vulling van salmiakkruim omhuld, is subtiel genoeg om een prettige gelaagdheid in smaken te geven. Waardoor zoet, bitter en zout elkaar even afwisselen voordat de smaakstrijd glansrijk wordt gewonnen door salmiak.. Dit dropje overtreft bijkans de originele klassieker en dan lachen heksen die het laatst lachen, toch het best.

Eindoordeel: 8,5.

Hoesttabletten (Fortuin)

Zo'n zak van 200 gram zit tjokvol ovale pastilles met de letters 'HOEST' in reliëfinprint bovenop. Elke zogenaamde hoesttablet heeft een lichtbruine kleur en een poederig uiterlijk. De tabletten zijn hard en gemaakt om op te sabbelen; daarbij desintegreert het dropje in smaakvol lichtzoet gruis wat tussen de kiezen snel weg geknisperd kan worden (als een klont poedersuiker). Het is niet echt drop wat geproefd wordt, eerder suikerzoet met een hint van fris. Bij vlagen komt menthol om de hoek kijken, maar minder dan bijvoorbeeld bij stophoest. Lekker zoet met de suggestie dat dit tegen een nare hoestbui zal optreden. Door de suiker, door het droppoeder, door de menthol of gewoon door speeksel door te slikken? Of zijn mensen die hoesten zo zielig dat ze wel een snoepje hebben verdiend?

Eindoordeel: 7,5.

Salmiakkikkers

Het woord is een beetje als mississippi: 'salmiakkikkers', oftewel: hoeveel K's zitten er in salmiakkikker? Er zitten in ieder geval 180 grammen aan salmiakkikkers in één zakje, en voor maker Kindly's valt dit onder de noemer "Oud Hollandsch Snoep". Afbeelding van een fijn roodwitblauw tulpje en het niet nader verklaarde en dus enigszins mystieke getal '1930' erbij - waarschijnlijk om het 'oud hollandsch' verder uit te beelden - en de vormgeving is af. Hebben salmiakkikkers iets met 1930 te maken? Of met tulpen? Schijnbaar, of dat wordt ons althans bij deze ingepeperd, eh, ingesalmiakt.

De bepoederde reliëfkikkertjes ruiken in ieder geval sterk naar zwartwit en geven qua smaak ook direct een stevige salmiakhit af. Mjam. De drop zelf is meer een karamel en dus zoeter. De kikkers laten zich in schilfers versplinteren om daarna tot karamelgruis vermalen te worden (tandenplakfactor: 6). Dit alles eindigt in (te) suikerzoet, maar omdat de volgende kikker weer lekker hoog inzet met een salmiakkick, komt het leegeten van zo'n zak vreemdsoor- tig 'full circle'.

Eindoordeel: 8,5.

Zoethoutdrop (Kindly's)

Een stazak van Kindly's, met edelmetaalprint en de tekst "Royaal Genieten", dat er nèt even stijlvoller uitziet dan de doorgaans simpele plastic zakjes met witte tekstbalk achterop. De associatie met het koningshuis is gelegd, niet in de laatste plaats door die afbeelding van een kroon, hoewel de fabrikant uiteraard nergens daadwerkelijk spreekt van een mogelijk hofleverancierschap.. Zoethoutdrop dus, als in subtiel bepoederde licorice staafjes met lichtbruine kern. De omhulling van melassedrop geeft een bittere smaak, die relatief snel wordt weggevaagd door de zachte vulling met lekkere zoethoutsmaak (tandenplakfactor: 7). Het poeder van zoethout geeft een prettig puur smaakaccent. Jammer van die bit- tere licorice.

Eindoordeel: 7,5.

Papabubble dropsnoep

Papabubble zegt "met simpele ingrediënten als suiker, glucose en water de mooiste creaties te maken". De snoepjes worden midden in de winkel (te Amsterdam: Haarlemmerdijk 70 en Staalstraat 16) handgemaakt van inderdaad louter de meest pure ingrediënten "en veel liefde". Er worden voldoende (verse en versere) snoepjes ter proeving aangeboden en tussen de zakjes met de meest artistieke creaties hangt zowaar een variant met 'drop'smaak (140g €5). Deze zwarte dropkaramels, afgestoken 'kussens' van een lange staaf, zijn rijkelijk met salmiak bepoederd. Dit vleugje zoete beertjes salmiak is snel weggesabbeld, waarna het snoepje even een beetje bitter is maar daarna vooral naar kermisdrop smaakt (tandenplakfactor: 8). De afgebeten karamelflinters versplinteren tussen de kiezen en in het suikerzoet overheerst een prettige, sterke dropsmaak die niet zoethout is en niet salmiak, maar 'gewoon' drop (extract).

Eindoordeel: 8,5.

Türkisch Pfeffer

Het grappige, met fez getooide vuurspuwmeneertje op de zwarte voorkant van deze zak origineel Deense salmiakbonbons - met de parodoxale naam 'Turkse peper' - zegt natuurlijk al dat dit hete dropjes zullen zijn. Fabrikant 'Trimex' (wie?) voegt daar "...echt stark!" uitroepteken aan toe. En dan hebben ze de waarschuwing 'extra hard' nog weggelaten, maar dat is wel het eerste wat opvalt bij het in de mond nemen van deze gebitsbrekers (tandenplakfac- tor: 7). Harde dus, zoete dropkaramels met de smaak van salmiak. Al zuigende sijpelt de poederige salmiakzoutvulling eruit en na (dapper) doorbijten kickt de ammoniumchloride helemáál in met een matig op de tong (en in de keel) brandend neveneffect. Maar dit is te overleven. Een in résumé lekker zoetpittig maar niet te pittig salmiakdropje dat zelfs nog verrassend scherp van zich doet spreken na doorslikken. De droppen 'smelten' in het open zakje na een aantal dagen aan elkaar vast.

Eindoordeel: 8,5.

Licorice choco almonds

Søstrene Grene heeft winkels in Denemarken en Noorwegen, twee in IJsland en één in Zweden. Én één in Groningen (stad). Met leuke producten voor een (zeer) vriendelijke prijs. Helemáál leuk is de afdeling met etenswaren waar tevens onbekend snoep te koop ligt. En omdat het een Scandinavische keten betreft, verkopen ze ook drop. En dropachtigen. In die laatste categorie zijn deze gechoco- lateerde amandelen met drop toch wel de meest opvallende. Want wàt moet je je dáár nou bij voorstellen? 

Het zakje met 60 gram bevat zo'n twintig amandelen, elk stevig bepoederd in een lichtbruine kleur. Na enkele seconden in de mond blijkt de "specialiteter" zóut, als in salmiakzout. Heilige roken, héf-tig! Als deze poederlaag is weggesabbeld, smelt de zoetromige melkchocolade weg, waarna de kiezen al kauwend de naakte amandel wegknabbelen. Om te zeggen 'apart' is een groot understatement, maar de makers krijgen wel punten voor buiten de lijntjes kleuren. Eigenlijk geldt hiervoor een beetje hetzelfde als voor dat Italiaanse drankje: "een beetje vreemd, maar wel lekker".

Eindoordeel: 8,5.

Noordhollandse duinkonijnkeutels

Wat een grappige dropjes liggen in dat (dure) snoepwinkeltje in Edam te koop. Haha, Noordhollandse duinkonijnkeutels; da's een goeie. Hoewel thuis op internet blijkt dat de slimme fabrikant er- van (Visser Zoetwaren) hetzelfde grapje voor praktisch elke streek en regio herhaald heeft, maar goed. Op zich blijft 'ie leuk.
De dropjes zitten in een stevig plastic, hersluitbaar (Ziploc) zakje. Het met salmiak bepoederde uiterlijk van de verse 'keutels' ver- schiet na verloop van tijd naar vochtiger donkerbruin plakkerig, hoewel de dropjes ook dan nog niet aan elkaar plakken. De eerste smaaksensatie is die van enigszins bitter. Niet-wetende proevers zouden zowaar kunnen denken dat ze met een heuse keutel van doen hebben. Gelukkig komt binnen enkele seconden de pittige, onmiskenbare smaak van salmiak naar boven en bij doorsabbelen (of doorbijten) stuit je uiteindelijk op het harde suikersnoepje met de kern van salmiakpoeder. Van dit soort harde salmiaksnoepjes (geënt op Scandinavische droptraditie) zijn er velen, maar extra punten in dit geval voor de uitvoering.
Eindoordeel: 8,5.

Salmiakkogels

Een grappig plastic reepje verpakking met daarin vijf snoepballen, oftewel: salmiakkogels gevuld met salmiakpoeder. Typisch iets wat je in het zwembad koopt, maar dan niet gaan rennen met zo'n ding in je mond, hoor!
Elke gemêleerde bal (van 2cm) is bedekt met een zoet suikerlaagje en het is pas na enig sabbelen dat een zeer lichte salmiaksmaak op komt zetten. Maar zodra de harde buitenkant gebarsten is (of je je niet hebt kunnen bedwingen en er stevig de kiezen in hebt gezet - tandenplakfactor: 8) komt in vlagen het sterke zout salmiakpoeder naar buiten zetten. In combinatie met het zoet van het snoepgoed zelf is het allemaal prima te hebben. Best lekker wel.
Eindoordeel: 8,0.

Oceaandrop (Katja)

Dat is best een flinke zak (300g) die Katja aan oceaandrop levert. Een relatief nieuw dropje dat echter alweer uit de schappen lijkt te verdwijnen. Qua vormgeving is dat alvast zéér onterecht, want de dropjes zijn, afgezien van wat scheurtjes, vrijwel zonder al te veel fabrikagefouten (als luchtbellen en dergelijke) en daarbij met zulk diep reliëf dat met name de zeester bijna een echte lijkt (afgezien van het formaat). Brailledropjes, zeg maar!
De drop is stevig maar niet hard van buiten, en zacht scheurbaar van binnen. De feitelijk glanzendzwarte kleur wordt door een flinke laag bruin zwart/wit poeder gemaskeerd. In de mond komt al na enkele seconden een pittig zoute salmiaksmaak naar boven, die wonderwel past bij de prettige textuur van het dropje. Doordat deze oceaandropjes zich lekker laten wegsabbelen wordt achter- eenvolgens salmiak-zoet-(zee)zout-salmiak geproefd. Eigenlijk een blijvertje, zelfs voor wie niet (zo) van zoute drop houdt.
Eindoordeel: 9,0.