Lemco Salmiaklollies

"Als één van de eerste merken maakte Lemco een verrassend lekkere salmiaklolly die gevuld is met het echte zwart-wit poeder. Deze lollies worden in Nederland gemaakt" (Pervasco R'dam) en kunnen gerust een grote klassieker genoemd worden. Er is nauwelijks een geslaagd kinderfeestje of zwemfestijn voorbij gegaan (in vroeger tijden althans) zonder deze salmiaklolly's. En wie herinnert zich niet de plastic zakjes met snoep die je meekreeg na afloop van een verjaarspartijtje waar ook altijd een lolly in zat?! De geanimeerde papegaai is een vrolijke toets, maar absoluut minder memorabel dan de lolly zelf. De plastic wikkel laat zich gemakkelijk naar boven wegtrekken, waarna de lolly de mond in kan. Het snoep is hard. Dus begin je met sabbelen (waarbij ook altijd het opgerold papieren stokje verweekt en enige smaak afgeeft). En de 'versheid' van de lolly kan eenvoudig worden bepaald, aangezien een lolly die al wat langer ligt plakkeriger is aan de buitenkant. Een lekkere zoete lolly waar bij doorbijten salmiakzout zwart-wit uit knalt. Hap hap weg. Waardige concurrent van de salmiakrakker.

Eindoordeel: 8,5.

Harlekijntjes zoet

Harlekijntjes doneert sinds 2005 1% van zijn omzet aan de organi- satie waar een stijlicoon mee gedeeld wordt: CliniClowns. Op de website zou te zien zijn hoeveel euro er in totaal al gedoneerd is (wie het wel ziet, mag het zeggen). Onafhankelijke dropproducent Festivaldi blijkt in ieder geval niet alleen een sympathieke maar ook een bescheiden maker: "misschien wel de lekkerste drop van Nederland". De Harlekijntjes zijn anders een behoorlijke klassieker inmiddels. Alle varianten (zoet, zout, salmiak, fruit en sinds juli jl. ook gember) hebben de "kenmerkende zachte bite" en worden met uitsluitend natuurlijke kleur-en smaakstoffen gemaakt. Hoewel die karakteristieke 'bite' nou net datgene is wat sommige dropeters zal tegenstaan (de term "glazig" is gevallen). Maar los daarvan, is dit een zacht zoet dropje dat ver uitstijgt boven het doorgaans zeer middelmatige genre. Zoet maar zeker niet te zoet, met een subtiel bittertje dat nauwelijks bitter genoemd mag worden. Een beetje vettig stevig van buiten en gelatineus stroperig van binnen. Zeker, de vorm van de Harlekijntjes is niet bijster inspirerend, maar het idee erachter is dat des te meer. En de uitvoering van het dropje zelf is verder prima.

Eindoordeel: 8,0.

Sisu

Leaf (BV) is de grote speler achter merken als Läkerol, RedBand (en dus Malaco) en Venco. Plus nog een groot aantal merken op de internationale markt. Zoals ook deze gouden 'Gifu' die "suositellaan erityisesti laulajille puhujille ja tupakoitsijoille". Oftewel: speciaal wordt aanbevolen voor zangers, sprekers en rokers. De suikervrije (xylitol) salmiakpastilles zouden "een uitstekende, verfrissende en aangename smaak" hebben. Maar wie meer wil weten over Gifu en op internet gaat zoeken, zal weinig vinden. Anders dan de tekst op het gouden doosje, is de eigenlijke naam namelijk Sisu. Want daar staat geen 'Gifu' maar 'Sisu'. In het gotische 'Fraktur' lettertype. Dit logo is onveranderd sinds het begin van de pastille. Nou is sisu een Fins begrip dat zoveel als doorzettingsvermogen of volharding be- tekent. De pastille is sinds 1928 een klassieker in het Finse snoep- segment, die aanvankelijk werd bedacht om te concurreren met het Zweedse Läkerol (de ironie wil dus dat zowel Sisu als Läkerol tegenwoordig bij hetzelfde Leaf behoren). De snoepjes hebben een, bij benadering, eender uiterlijk: een ronde pastille (met een hoog gehalte Arabische gom), met bovenop de initiaal van het snoepje in reliëfopdruk omgeven door een krans van reliëfribbels. Deze Sisu lijkt grijs gepoederd, maar de witte waas is niet afwrijfbaar. De pastille is zacht buigbaar elastisch van textuur (tandenplakfactor: 7) en heeft een lekker sterke zoute salmiaksmaak. Met een evenzo sterk verfrissends iets daar doorheen. Vlak na doorslikken wordt vooral salmiakzout geproefd waarna een frisse vlaag van menthol naar de neus trekt. In Finland zijn meer varianten verkrijgbaar.

Eindoordeel: 7,5.

Apekoppen

Guitige 'apies' van schuimsnoep met banaansmaak, onconventio- neel gecombineerd met zachtzoete drop. Hoewel drop met banaan vandaag de dag best een gekende combinatie is die meer en meer in het dropvak terugkomt: de luchtige leeuwen van Klene (6,5), de big foots van Autodrop, de trekdrop met banaan (7,5) van Haribo (plus de black bananas (6,5) van dezelfde maker) en uiteraard deze apekoppen van Katja. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk- heid waren apekoppen de eerste dropjes met banaan. Ze zijn zacht en luchtig en happen prettig weg, ondanks hun formaat. De milde banaansmaak is meer de smaak van banaansnóep dan van echte banaan. En de zoethouterige drop die vooral naar het einde toe wordt geproefd, maakt het snoep net iets minder suikerzoet. Met recht een klassieker, hoewel Katja's slogan (op de website) "niet te stoppen, apekoppen" ook weer een beetje overdreven is.

Eindoordeel: 7,5.

Host-ikke

De stijlvol gestreepte zakjes van Nørregade (wat zich letterlijk ver- taalt als 'Noordstraat') zijn allemaal hetzelfde; voor alle zestien de snoepvarianten. Op de namen na, natuurlijk. De 'bolcher' (dat zijn: snoepjes) maakt het Deense merk sinds 1924. En deze 'host-ikke' doen wat apothecair aan, met hun klinisch uiterlijk en dat reliëf- kruis boven-en onderop (zien we daar trouwens de kenmerkende Nørregade strepen terugkomen in het snoepje?!), maar de smaak heeft weinig met apothekers te maken. Dit zijn zachte (tandenplak- factor: 8) suikerkaramels met een stevige salmiakzoute smaak. En een hint van menthol (aroma). Dat lijkt wel een typisch Deens ding: zoute salmiakdrop met mentholfris. Hoe langer het zakje open is, hoe zachter de snoepjes worden en hoe meer ze aan de kiezen blijven plakken.

Eindoordeel: 8,0.

Polét

Toms is de grootste chocolade-en snoepfabrikant in Denemarken. Hier kennen we Toms van Heksehyl. Wat in de jaren '80 (en '90?) als Heksehyl van Pingvin op de markt werd gebracht. Polét, een "Danske originaler" werd aanvankelijk eveneens onder het merk Pingvin verkocht. Dat verklaart dan weer die pinguïn op de zak. Maar waarom staat dat beest daar met een winkelwagentje? Nou, omdat de Polét dropjes een waarheidsgetrouwe kopie zijn van de muntjes zoals die vroeger in trams (en andere wagentjes?!) werden gebruikt; "betalingspoletter" noemden ze dat. Elk dropje (1,6cm doorsnede) heeft op de bovenzijde een prachtig gedetailleerde zeemeermin in reliëfopdruk. En het moet gezegd worden dat de meeste dropjes goed, met erg weinig luchtbellen, uit hun vorm zijn gekomen. Tussen de vele zwarte dropmuntjes zitten ook enkele transparant bruinrode. De smaak is nagenoeg hetzelfde, alleen hebben de bruine een bij aanvang meer krakende bite, naast de stevig-elastische, plakkende (Arabische gom) textuur van de zwarte (tandenplakfactor: 8). De volle dropsmaak is, zoals wel vaker bij "salt lakrids" Scandinavische dropjes, gelardeerd met mentholfris. Dat is even anders, maar stiekem niet eens onprettig. Heel heel licht klinkt salmiak door in de nasmaak.

Eindoordeel: 7,0.

Oosterhoutse Dropstokjes

De dropstokjes die los verkocht worden door producent Holland Foodz (uit Oosterhout), zitten ook in de gemengde Oosterhoutse Lekkertjes. De keiharde stokjes brengen nostalgische vlagen van kermis en fancy fairs naar boven. Wat dat betreft is zulk sentiment ook de inspiratie geweest voor de dropstokken van Kindly's (7,0), de dropstaafjes van Gijs (8,5) en natuurlijk de lange dropstokken (8,0) zoals die daadwerkelijk in de Oudhollandsche snoepkraam verkocht worden. Droppen met een grote gemeenschappelijke deler en uiteenlopend eindresultaat.

Deze Oosterhoutse Dropstokjes zijn matzwart van buiten en met van binnen een crèmebeige kleur. De hele stok bestaat uit verhard karamel met luchtbellen. Krák, doormidden, als de kiezen kracht zetten. Waarna de drop verkruimelt en suikerzoet wegsmelt. Tan- denplakfactor: 8. De smaak is hetzelfde als die van de authentieke dropstokken van de kermis. Lekker mild salmiakdropsmaakje. Waarmee de stokjes van Gijs (verkrijgbaar bij Plus supermarkt) de winnaar in deze categorie zijn.

Eindoordeel: 8,0.

Rheila Salmiak Gummidrops

Rheila® ("das Original seit 1924") "kommt jetzt aus dem Hause Dr. C. Soldan®" (en die kennen we weer van Em-Eukal®). Dit bericht van januari 2013 stelt, dat daarmee een nieuwe impuls gegeven zal worden aan het aloude Rheila; met behoud van kwaliteit uiteraard. Dûh. Want Rheila is de marktleider in het zogenaamde apothecaire dropsegment. De gummidrops die in een Duitse Kaufland worden gevonden, zitten alvast in de stemmige nieuwe verpakking waar alle Rheila varianten uniform in zitten: een parelmoeren zak met schuine, roodmetallic banner. Op de voorkant lijken de snoepjes guitig naar links te rollen, maar dat doen ze in het echt niet. Want de nopjes kunnen door hun holle onderkant helemaal niet rollen. Bovendien zijn ze hevig gesuikerd. Wat deze salmiakgummidrops wél in uiterlijk mee hebben, is hun ontzettend schattige formaat met hoog 'lief'gehalte (doorsnee 1,4cm).

De dropjes zijn hard en pas na lang kauwen scheuren ze tussen de kiezen in flarden kapot, soort van (tandenplakfactor: 8). Tja, dat heb je dan, als er meer gelatine dan zoethout of salmiak in zit... Het suikerzoet van de buitenste korrels blijft lang aanwezig. Maar dan blijkt het dropje zelf meer naar hoestpastille te smaken, met een lichte salmiak achtige smaak. Er is geen effect in keel of neus. De venkelolie die in de ingrediëntenlijst wordt genoemd, is zó subtiel dat het niet wordt geproefd. En als laatste opmerking: dit is nou typisch zo'n snoepje dat handig in een hersluitbaar doosje zou zijn, in plaats van zo'n plastic kapotscheurzakje waar alle suikerkorrels uit knoeien!

Eindoordeel: 7,5.

Tyrkisk Peber Original

Dit zakje van Fazer, in een schitterende kleur koningsblauw, bevat de enige echte, originele 'Turkse peper'. Anno 1976; toen ene Per Fjelsten van salmiakzout en zwarte peper een nieuw pittig snoepje maakte. De rest is een succesverhaal, met name in Scandinavië (waar ze bijvoorbeeld ook 'tyrkisk peber ijs' verkopen). Deze klas- sieker krijgt van de maker drie vlammetjes, die op de achterkant van de verpakking verklaard worden als 'hottest'. "Too HOT to handle"? Nee, dat niet. Het is geen chilipeper, wat dat betreft. De harde karamels zijn perfect om op te zuigen en smaken eigenlijk lekker zoet. Maar als je ze doorbijt (krak), komt de poederkern van pittig salmiakzout vrij. Dat geeft een prettig contrasterend zoute smaak. En dan begint het meer en meer te branden.. Heter dan verwacht, dat wel. Langzaam ebt dat weg. En na enkele minuten kan tegen het gehemelte nog altijd salmiak worden geproefd. Heel bijzonder.

Eindoordeel: 9,0.

 

In een open zakje zullen de snoepjes water uit de lucht absorberen en al na een paar dagen aan elkaar plakken; hygroscopisch noemt men dat.

Pax

Op een kartonnen klikdoosje, voorzien van het kenmerkende kruis van de blauwwitte Finse vlag (daarmee het land van herkomst niet verloochenend), staat een duif afgebeeld met daarboven en -onder de bijna overbodige tekst 'Pax'. Driedubbel duidelijk dat het vrede was na WOII, toen deze pastille in 1947 voor het eerst op de markt kwam. Dus werd het ronde dropje in de volksmond omgedoopt tot 'vredespastille'. Het is voorzien van een F in reliëf. De F van Vrede, eh.... Fred. Na enige tijd van het toneel verdwenen te zijn geweest, werd Pax met het 90-jarig bestaan van de republiek Finland door fabrikant Fazer opnieuw geïntroduceerd. Qua ontwerp en vorm (die centrale reliëfletter door stralen omgeven, bijvoorbeeld) doet de pastille wel wat aan Läkerol denken. Alleen zijn deze paxjes zó hard dat je uit kauwspierbehoud echt beter kunt sabbelen. Met dus de textuur van katjesdrop. Wanneer je tóch probeert een snoepje doormidden te bijten, dan blijven de kiezen onherroepelijk vast- zitten (tandenplakfactor: 9). De smaak onderscheidt zich niet van andere nietszeggende suikervrije pastilles met Arabische gom. Wat opvallend is, want deze pastilles zijn níet suikervrij. En er zit niet eens Arabische gom in.. Alleen het mentholfrisje dat naar keel en neus doortrekt, is fijn. Soms is het misschien geen aanprijzing dat "het originele recept" is gebruikt.

Eindoordeel: 6,0.

Dropsiroop (Kindly's)

Een plastic flacon vloeibare drop uit het Kindly's snoeprek. Met 'n dikke duim. De "dropsiroop naar oud hollands recept" blijkt niets meer en niets minder dan suikerwater met zoethoutwortelextract, (nog wat dingen, plus) anijs-en tijmolie. Een eender drankje met dezelfde samenstelling wordt als keelverzachter in drogisterijen verkocht. Waarmee de scheiding tussen snoepgoed en hoestdrank wel bijzonder dun wordt; als in nagenoeg niet-bestaand. In vroe- gere tijden maakten kinderen zelf dropwater van een handjevol stukjes laurierdrop en een zoethoutstokje ('kalissehout') in een af- sluitbare fles met half water en suiker naar smaak. Af en toe goed schudden, een tijdje laten staan en dan lekker aan lurken. In het Brabantse noemden ze dat poeliepek (of: schommeldrop, klisse- drop, zjap, kalissezap, rutselsjep).

De flacon is een beetje een shampoofles en bij, klik, openen, blijkt de inhoud ook wel een beetje naar kruidenshampoo te ruiken, met zo'n je-ne-sais-quoi muffig-kruidige apotheekgeur. Bovenop deze snoepsiroop liggen wat luchtbelletjes, maar het goedje is niet zo schuimig als men van het vroegere dropwater kende. Uit het flesje vloeien dikke siroopdruppels die naar zoethoutzoet met een vleug tijm en andere ondefinieerbare kruidigheid smaken. Door de stro- perige consistentie glijdt het zoet over de tong door de keel naar beneden, op een tegelijk tergend langzame en heerlijke manier. Lekker, dat zeker, maar dit is gewoon goedkopere Natterman (al heet het dán 'geneesmiddel').

Eindoordeel: 8,0.

IFA salt lakris

De Noorse IFA droppastilles (mét suiker) werden vernoemd naar de beroemde operazanger Ivar Fridtjof Andresen (I.F.A.) uit dat zelfde land. Tien jaar voor zijn dood in 1940, bracht Asola de aan hem opgedragen keelpastilles op de markt, aanvankelijk zoet van smaak in een zwart doosje. Deze werden zó populair dat de maker besloot ook een zoute variant te produceren, in een wit doosje. De laatste bestaan als zodanig nog steeds; terwijl de zoete pastilles uiteindelijk uit productie werden genomen. Sinds 1975 valt de IFA fabriek onder Nidar, die nog altijd de makelij ervan op zich neemt. Meneer Andresen himself wordt op de verpakking geciteerd en er is op de voorkant een zwart/wit print van zijn bolle toet te zien. De pastilles zijn namelijk niet suikervrij ;).

Een doosje van 34 gram bevat 34 pastilles. Allemaal hardstevige, nog net indrukbare kleine dropjes; in een rechthoekvormpje met gefacetteerde hoeken. De 'S' in reliëfopdruk staat voor 'salty' en is een indicatie voor de zoetzoute smaak. Tussen de kiezen kraken de pastilles prettig kapot, alsof de buitenkant knapperig gebakken is (tandenplakfactor: 7). Het duurt even voordat er iets geproefd wordt, maar de smaak is dan dropzoet vermengd met kookzout, eindigend in een lichte salmiak. Best lekker. Maar het is die opmer- kelijke textuur die de show steelt.

Eindoordeel: 8,0.

Kipparin piippu (skipper's pipe)

Skipper's pipe. Deze zwarte droppijp met roze suikerparels op de kop wordt in Zweden als skepparens pipa door Malaco (onderdeel van Leaf BV) uitgegeven. En is in Finland (fijn per stuk verpakt) te koop als kipparin piippu (van - dûh - Leaf BV). De elegante drie- dimensionale pijp is van glanzend zwarte licorice gemaakt, met de daarbij behorende bitterzoete melassedropsmaak. Die gekleurde spikkeltjes vrágen er om afgehapt te worden, wat daarna een fijn en grappig geknisper tussen de kiezen geeft én even een vlaag van suikerzoetheid. Zelfs voor mensen die niet van de kenmerkende licoricesmaak houden, is dit kwalitatief goede drop die best goed te pruimen, eh, pijpen valt. Nou nog een Fisherman's Friend erbij, en je kan zó het water op!

Eindoordeel: 7,5.

  

"Garanterat rökfria pipor med smak av söt lakrits! En produkt som har hängt med länge i vårt sortiment och fortfarande är mäkta po- pulär." oftewel: "Gegarandeerd rookvrije pijpen met de smaak van zoete drop. Een product dat al lang in ons assortiment is en nog steeds machtig populair. " (bron: malaco.se)

Salmiak & Zoute drop (Dropmakers)

Alle dropjes in de Nederlandse Aldi hebben sinds enkele maanden een nieuwe verpakking, met als gemene deler de opdruk van nieuw huismerk 'Dropmakers'. Geproduceerd door Matador (Postbus 56, 9000 AB Grou). Met de verandering van de verpakkingen zijn ook enkele nieuwe varianten aan het dropassortiment toegevoegd, zo- als deze zak 'salmiak & zoute drop' van 400 gram. Heel anders dan anders scheurt de zak aan de zijkant open, op een niet al te handige manier. Er zitten vijf verschillende dropjes en dropstukken in de verpakking, te weten:

Ronde Zoute: dikke zwarte dropschijven met een opstaande reliëf- rand (vol luchtbellen) en de letters 'zout' bovenop. Dit zijn stevige droppen (tandenplakfactor: 8) die behoorlijke kauwkracht vergen. Bij de eerste sabbel neigt de smaak naar zout, maar dit zet niet echt door. Na doorslikken lijkt het even opnieuw alsof er zout wordt geproefd, maar om nou te zeggen 'zoute drop' is wel een héél groot woord. Eindoordeel: 6,5.

Salmiakrepen: lichtbruine gerekte droppen met geronde hoeken, bedrukt met reliëfletters die 'salmiak' spellen. Een dropje dat qua textuur erg op salmiakriksen lijkt; met dezelfde bijna knapperige, scheurende buitenkant en gegeleerde kern. Een prettige, duidelijk aanwezige salmiakzoute smaak vult de mond tijdens kauwen en ook na doorslikken. Eindoordeel: 8,0.

Zoute Ruiten (niet te verwarren met deze zoute ruiten): matzwarte 'schuine ruiten' met DZ opdruk. Absoluut een echte dróp, niet in de laatste plaats door het formaat en de stevige (zoute) smaak. Jammer alleen dat deze smaak vooral ook muffig is (vandaar dan dat op de zak "smaakt als vroeger" staat?) Degene die 'dubbelzout' connoteert met samentrekkende speekselklieren, komt bedrogen uit; dit is eerder MDZ (mild dubbel zout). Eindoordeel: 7,0.

Duo'tjes: elastische zuigdropjes die in elk opzicht doen denken aan de inmiddels bekende dropfruitduo's, maar dan met een minder uitgesproken dropsmaak en een hint van zoethout in plaats van fruit. Heel in de verte heeft de nasmaak iets van salmiak, wat dit toch ook wel tot een interessant dropje maakt. Eindoordeel: 8,0.

Salmiakschuim: scheurbare dropschuim in een stemmig bruine kleur. Geen enkel dropje is mooi uit de vorm gekomen, waardoor de reliëfletters bovenop zich maar moeilijk laten ontcijferen tot 'foam'. Geen esthetisch pareltje, maar wél een dropje met een heel ander pluspunt: de prettige textuur voelt zacht en luchtig aan en daar knalt in de mond opeens een dijk van een (zoetig zoute) sal- miaksmaak uit. Eindoordeel: 8,5.