Fudge - framboos/drop

Kindly's heeft best een interessant assortiment. Alleen zijn voor de reguliere consument hun dropproducten vaak schier onvindbaar. Deze fudge in de dubbelsmaak framboos/drop lag bij de tabaksspe- ciaalzaak te koop en de verpakking doet sterk vermoeden dat er nog meer (drop?) varianten in de handel zijn. Maar waar; niemand weet het. In dit plastic 'trommeltje' 300 gram fudge; zacht, goed bijtbaar (tandenplakfactor: 7) en kruimelig wegsmeltend op de tong (dat moet de gecondenseerde melk zijn; lekker!) Het snoep- goed heeft de romige smaak van boter, ookal is bij fabrikage enkel plantaardig vet gebruikt. De blokken "met iets meer zwart" smaken zeer in de verte naar iets wat drop kan zijn; de meer rode blokken zijn (zeer) licht fruitig. Maar in beide gevallen overheerst dus die schijnbare botersmaak. Eigenlijk smaakt het gewoon naar fudge en die kleurige strepen zijn leuk meegenomen in esthetisch opzicht.
Eindoordeel: 7,5.

Pectorale

De "natuurlijke keuze" voor de Tuinen is schijnbaar om andermans drop in zakken van het eigen huismerk te stoppen. Nou zal fabri- kant Meenk daar heus wel weet van hebben (op de achterkant staat in kleine lettertjes wie het feitelijk heeft gemaakt), maar het is toch opvallend. Ook deze 'frisse mentholruitjes' zijn van die strekking en ze worden verkocht onder de naam pectorale. Dit is het kruis dat bisschoppen en abten om de nek dragen en het zou voor het snoep met dezelfde naam wellicht een weldoend effect in de borstregio moeten impliceren. Op de verpakking staat echter niets over een eventuele medicinale werking vermeld. Prachtig gevormd zijn de dropjes wél, als kleine strak gesneden ruitjes met gefacetteerde zijdes in profiel.
Harde dropjes met zoethout, dextrose en menthol die tussen de kiezen makkelijk tot poeder vergruisd worden. Daarbij komt een matig tot sterk mentholaroma vrij. De smaak is lichtzoet en doet stérk denken aan de originele (blauwe) wybertjes, alleen hebben deze pectorale geen bittere nasmaak.
Eindoordeel: 7,5.

Melasse

Melasse ziet er uit als dikke pannenkoeken schenkstroop. Het is een stroperig product dat overblijft nadat suiker is gewonnen uit suikerriet of -bieten. De suikerhoudende planten worden tijdens een zogenaamd 'raffinageproces' versneden om er vervolgens het sap uit te persen. Hieruit wordt de suiker uitgekristalliseerd, waarna een dikke stroop achterblijft. Dus: suikerrietsap wordt ingekookt tot de suikers karamelliseren. Deze zoete siroop heet 'first molasses'. Omdat dit proces bedoeld is om suiker te winnen wordt hier de suiker uitgehaald; wat overblijft wordt verder ingekookt en heet dan 'second molasses', stukken minder zoet en een beetje bitter. Hier worden de laatste suikers uit gefilterd en wat je dan overhoudt heet 'blackstrap molasses', niet zoet, behoorlijk bitter en vol mineralen.
Tot aan de 16e eeuw werd deze stroop, de melasse, beschouwd als rotzooi en gooide men het weg. Het bevat nog ongeveer 50% suiker (sacharose), maar is door de aanwezigheid van andere stoffen in onbewerkte toestand voor mensen niet te genieten. Melasse werd soms gebruikt als veevoer en bleek nuttig in de bereiding van roggebrood.
In de loop van de 16e eeuw ontdekte men dat men de melasse, nadat die weer met water was aangelengd, kon laten vergisten om vervolgens de alcohol eruit te distilleren. Melasse van suikerriet werd daarmee het basisproduct van rum.

Ook wordt melasse als grondstof veelvuldig gebruikt binnen de fermentatie-industrie. Voorbeelden daarvan zijn: (bakkers)gist, citroenzuur, lysine en bio-ethanol. Vaak wordt gewerkt met de regionaal geproduceerde melasse (in Europa is dit bietmelasse), maar veel wordt aangevoerd met grote zeetankers uit landen als Pakistan, India, Latijns-Amerika, etc. Deze melasse is afkomstig van rietsuiker. Wereldwijd wordt zo'n 50.000.000 ton melasse geproduceerd. In dierenvoeding wordt melasse gebruikt als bindmiddel bij het drogen en persen van bietenpulp. Paarden in het bijzonder vinden het heerlijk en melasse is voor hen een bron van kalium en energie.

In Amerika wordt melasse 'molasses' genoemd. Dit komt van het Portugeze 'melaço' dat weer is afgeleid van het Latijnse 'mel' wat honing betekent. (In Engeland noemt men de stroop 'treacle') Tot 1880 was melasse de meest gebruikte zoetstof in de Ve- renigde Staten. In vervlogen tijden waarin witte tafelsuiker enkel voor de allerrijksten te bekomen was, was melasse de primaire (goedkope) zoetstof voor het volk. Na W.O.I daalde de suikerprijs en werd sjieke kristalsuiker meer en meer gekocht. Vreemd genoeg kost melasse tegenwoordig bijna twee keer zoveel als geraffineerde suiker. Het heeft een karakteristieke, zoetzoute, licht bittere smaak door de aanwezigheid van anorganische zouten en wordt nog altijd veel gebruikt in koekjes, gemberkoek (ginger bread), fruitcake, toffees en sauzen. Bovendien wordt het ook wel ingezet als erg praktisch voedingssupplement (2tl blackstrap molasses per dag, opgelost in heet water of melk); het zou zeer voedzaam zijn en een laxerende werking hebben (bij constipatie).

Melado is een gezuiverde en verrijkte vorm van melasse. Vanaf een bepaald gehalte anorganische zouten moet de naam melado worden aangevuld met 'zoute stroop'.

Het rookverbod is ingegaan

Het veel-bediscussieerde, landelijk rookverbod dat op 1 juli 2008 in de horeca van kracht is gegaan, bleek destijds voor bijna een half miljoen Nederlanders aanleiding om te stoppen met roken. Dropfabrikant Venco bood hen onder het motto 'Doorbijters ver- dienen Venco' een smakelijk alternatief in passende verpakking. Het startsein voor deze actie werd om middernacht gegeven in Supperclub Amsterdam.

Schellak

In India en omringende landen worden op grote schaal bepaalde lakschildluizen (Coccus lacca of Laccifer lacca) geteeld, die op bomen leven. De vrouwelijke luizen scheiden een gelige, broze, semi-transparante hars uit om aan de boom te kunnen blijven hangen. De kleur van de hars wordt beïnvloed door het sap dat de luis tijdens haar leven uit de boom gezogen heeft; en ook door het seizoen waarin de hars geoogst wordt. Deze hars wordt van de boomtakken geschraapt en gedroogd en vormt vervolgens de grondstof voor schellak. Soms wordt de hars gefilterd door het te verwarmen en door een (juten) doek te laten trekken. Schellak wordt verhandeld in tabletten of als schilfers in kleurgradaties van 'blond' (gezuiverd) tot donker. Het is mogelijk dat bij het oogsten van de hars ook de luizen zelf verwerkt worden, waardoor de uiteindelijke hars delen ervan kan bevatten. Maar dat geldt vooral voor de onzuivere schellak.
Als was bleek schellak multi inzetbaar. Het werd gebruikt voor het vervaardigen van lakzegels, toegepast als afdichtingsmiddel in de houtbewerking en voedingsnijverheid, bij het maken van hoeden en watervaste inkten en ingezet als isolatielaag voor koperdraad in transformatoren en smoorspoelen. In de 16e eeuw werd schellak door de Portugezen vanuit Oost-Indië naar Europa gebracht en de zegellak werd daarom ook wel 'Spaanse was' genoemd.

Omdat schellak een thermo- plastisch materiaal is, wordt het zacht bij verwarming. In gesmolten toestand kan schellak vermengd worden met een vulmateriaal (zoals houtpoeder of een minerale vulstof) en onder invloed van druk en temperatuur in een vorm geperst worden. Tot 1959 werden grammofoonplaten van schellak geperst, maar die waren echter wel erg breekbaar. Tegenwoordig is schellak het hoofdbestanddeel in politoer (gebruikt om hout af te dichten), wordt het gebruikt in de horloge-industrie en is het toepasbaar bij de montage van blaasinstrumenten. Ook in de farmaceutische industrie kent het zijn waarde. Schellak is een natuurlijk polymeer en het wordt in de hedendaagse industrie gebruikt als glansmiddel en coating van met name snoep (drop, bonbons) en fruit (zoals citroenen). Er gelden geen dieetbeperkingen voor de was, dat als E904 glansmiddel te boek staat, ookal is het voor veganisten vaak een discutabel product.

Binnenpretje...

"Autodrop verrast snoepliefhebbers met een nieuwe snoepsensa- tie. Drop en fruitgum met een zoete, vloeibare vulling! Om je vingers bij af te likken. Een absurd lekkere smaaksensatie die je geproefd moet hebben. Net als die andere smaken natuurlijk..."

Boerderijdrop (Venco)

Net zoals bij muntdrop, zegt de naam van boerderijdrop eigenlijk al genoeg. Onomstotelijk gaat het hier om (harde zoute) dropjes uitgevoerd in treffende vormen binnen het boerderijthema: een boer, een boerinnetje, een tractor en een huisje en verder veel dieren zoals een kip, eend, hond, koe, varken en net-iets-minder-boerderij-maar-toch-leuk-een-zwaan. Geen kat? Nee, geen kat.
De dropjes zijn inderdaad hard. Niet dat ze kraken, maar ze zijn wel steviger dan stevig. Tandenplakfactor: 7. Eerst lijkt het een zoet dropje te worden, maar na een meer pittige dropsmaak kickt het zoutere salmiak in en dat zout zet in toenemende mate tot het einde door. Met doorslikken is de smaak ook redelijk snel weer weg. Een echte klassieker!
Eindoordeel: 8,0.

Läkerol sweet black

In een klein kartonnen doosje (4,6x5,7cm), omwikkeld door af- scheurbaar transparant plastic, zitten ca. 24 elastische pastilles. De 'dropjes' zijn mat antraciet van kleur en verspreiden geen speci- fieke geur. Op de voorzijde een 'A' (van Läkerol?) in relïefopdruk, omgeven door richels. De achterkant is glimmend hol. De pastilles zijn zeer elastisch en verspreiden aanvankelijk een zoete smaak. Tandenplakfactor: 8. Al kauwend eindigt het zoet in een enigszins bitter wat na doorslikken nog even blijft hangen. Geen echte drop-, zoethout-of salmiakaccenten.
Eindoordeel: 6,5.

Läkerol cupa fruits

In een klein kartonnen doosje (4,6x5,7cm), omwikkeld door af- scheurbaar transparant plastic, zitten ca. 24 elastische pastilles. De 'dropjes' zijn bruin doorschijnend en verspreiden geen speci- fieke geur. Wat is überhaupt cupafruit? De pastilles zijn snoeperig zoet en smaken sterk fruitig. De bijzonder elastische textuur is van Arabische gom afkomstig (tandenplakfactor: 7). Noch het extra salmiakzout (zie ingrediëntenlijst), noch het zoethout wordt terug geproefd; maar als suikervrij snoepje is deze Läkerolvariant best te pruimen, eh, cupaën.
Eindoordeel: 7,5.

Doorbijters verdienen Venco (priester)

Salzbrezeln

Deze klassieker kennen we allemaal: gesuikerde dropkrakelingen. Maker Haribo noemt ze 'zoute pretzels' en ze zijn lekker zacht met het prettig knapperende van een laagje suikerkorrels. Dat laatste zorgt natuurlijk voor een aanvankelijk zoete smaak, die vooral bij sabbelen lang aanhoudt. De onderliggende drop (tandenplakfac- tor: 6) heeft een meer uitgesproken zoethoutsmaak. Eigenlijk niet eens dat je echt zeggen kan 'zout', tenzij 'niet superzoet' ook voor zout door mag gaan. Best opvallend beperkte ingrediëntenlijst, overigens. Geen 8,5 omdat je al na een paar toch wel een beetje misselijk bent..
Eindoordeel: 8,0.

Pinpassen

Klene noemt het zelf "dropstukken" en dat mag met recht gezegd worden van deze nieuwe, gróte, tja, 'dropjes'. Al eerder bracht de bekende dropfabrikant drop met een meer dan gemiddeld formaat op de markt, in de vorm van grof geld. Maar helaas bleef de smaak hierbij achter op de sublieme uitvoering. En het ziet ernaar uit dat de briljante dropvormmaker dit keer opníeuw beter zijn best heeft gedaan dan de ongeïnspireerde ingrediëntenmenger. De práchtige en bijzonder creatieve pinpassen en co (de passen meten 3x5cm!) hebben een lichtbittere dertien-in-een-dozijn zoetedrop smaak die nauwelijks (zeg maar niet) in vervoering brengt en zelfs enigszins tegen de borst stuit. Klene-onwaardig, met een onprettige bittere nasmaak; maar mooi om naar te kijken, dàt wél.
Eindoordeel: 7,0.

Napoleon zwart-wit kogels

Dat is best wel een grote zak snoepjes; statistisch gezien neemt daarmee de kans dus toe om je in zo'n "echte zwart-witkogel" van Napoleon te verslikken. Pas op: eten met beleid. Wat de persoon Napoleon te maken heeft met snoepballen blijft waarschijnlijk tot zoiets als het 'keizerlijke karakter ervan' beperkt (geen citaat van de maker), maar de naam associeert nu met 'lempur' of deze sal- miakkogels en doet (kinder)mondjes wateren.
Elke kogel is individueel verpakt in doorzichtige plasticfolie met de kenmerkende oranje en zwartje blokjes aan de uiteinden (die ook op de verpakking zelf zijn terug te vinden). Het betreft harde suikerbollen, waar het goed op sabbelen is. Het buitenste laagje van de bal laat zich met enige moeite in scherven afbijten, maar veel beter is het geduldig de kern van zout salmiakpoeder beetje bij beetje door de barsten in het snoep uit de kogel weg te zuigen. Vleugen van het pittig zout vormen de perfecte afwisseling met sabbelzoet. Opvallend lang blijft er salmiak naar buiten sijpelen (niet voor watjes). Uiteindelijk krijgt zelfs de meest carieuze kies vat op de zwart-witkogel en breekt het ding doormidden. Dan is het snoep snel genoeg weggekauwd (tandenplakfactor: 8), maar het midden blijkt nog steeds zout en die lekkere smaak blijft nog wel even hangen.
Eindoordeel: 8,5.

RedBand zebra

In deze reclame van RedBand uit 1981 kun je meedoen aan een wedstrijd om de nieuwe mascotte, een roodgestreepte zebra, een leuke naam te geven. Voortaan staat de zebra op alle zakken met rupsen, smiles, sleutels en kabeldrop (waarvan de meeste bijna dertig jaar later helaas niet meer in productie). En van die zebra, naam onbekend, ook geen spoor meer..

Luchtige leeuwen

De drop met fruit trend raast door Nederland en doet helaas ook Neerlandsch' Eenige Echte aan. Uit de Klene fabriek rollen zakjes suikervrije drop met óók banaansmaak, voor de gelegenheid in leeuwvorm. Het zijn duidelijk gedetailleerd gemaakte duodropjes, maar op de gele achtergrond kan de brullende leeuw heel simpel voor een boos schaap worden aangezien. Mèèh.
De dropjes blijken stevig kauwbaar, waarbij het dropgedeelte een te merkbaar andere consistentie heeft dan het banaan'schuim'. De smaak is aanvankelijk wat ondefinieerbaar en zet op beide vlakken niet echt door. Het is geen drop en het is geen fruit. Het smaakt eigenlijk meer als een snoepje. Of nee, wacht, daar is een hint van zoethout, nee, toch net niet... en dan smaakt het zuur. Een beetje een dropje met een gespleten persoonlijkheid. Zéker dus niet de kóning van de dropjesjungle waar je op hoopt als dropminnende consument. En helemáál naar is het einde, waarin de tandenplak- factor van 7 opeens naar 9 schiet; heb je het dropje weggekauwd en doorgeslikt, blijkt opeens de helft nog ellendig aan je kiezen vast te zitten.
Eindoordeel: 6,5.

Vluchtwagens

Niet alleen autodrop is "zo lekker, het zou verboden moeten wor- den" maar ook Italiano grijpt in op een dergelijk thema en noemt zijn dropjes "gevaarlijk lekker". Niet dat op hun website melding wordt gemaakt van deze nieuwe vluchtwagens, maar ze liggen wél in de winkel (€1,39 AH XL). En eigenlijk zijn het ook wel een soort autodropjes, toch?
De 'bentley's' hebben een achterhelft van matzwarte drop die zowel lekker plakkerig als prettig stevig kauwt en smaakt naar salmiak- zout (tandenplakfactor: 6). Die lekkere dropsmaak eindigt prettig in subtiel zoethout, maar dan komt een meer fruitig iets opzetten in de smaakpapillen. De voorkant van deze duodropjes is namelijk gemaakt van fruitschuim, in fuchsiaroze, violetpaars en neongeel. En hoewel je misschien dènkt dat de verschillende kleuren ook verschillend smaken (die gele is toch echt iets zuurder); de ingre- diëntenlijst spreekt dit tegen. Een karaktervol dropje.
Eindoordeel: 8,0.

Boekendrop

In de boekhandel liggen tegenwoordig zakjes drop bij de kassa te koop (150g €1,25), waar met grote letters op staat dat de drop is "geproduceerd voor www.boekwinkeltjes.nl te Assen" (site waar 5,6 miljoen tweedehands boeken worden verkocht: link). Dit lijkt dus bijna wel een particulier initiatief; wat leuk. Prachtig ontwerp ook. Het dropje is letterlijk een open boek, met volgekrabbelde bladzijden in glimmend bruinzwart.
In de mond komt de structuur enigszins korrelig over en stukjes drop blijven aan de kiezen plakken (tandenplakfactor: 8). De eerste indruk is die van zgn. 'stevig zoete drop' maar gelukkig is dit geen duizend in een dozijn, want het dropje leeft eenmaal op in de mond met een felle uitbarsting van een glibberige zoethoutdropsmaak. En terwijl die smaak van de tong ebt, dienen de restjes drop uit fissuren en diastemen te worden weggepeuterd.
Eindoordeel: 7,5.

Het is lekker als er RedBand op staat

Johannes Coenradus Klene: Beter dan best

Dit filmpje met de perfectionistische Johannes Coenradus Klene wordt als reclame voor de nieuwe suikervrije drop hergebruikt.

Jackpot

Een kleurrijke, uit de kluiten gewassen (22x30cm) verpakking van Klene met ongeveer 14 uitdeelzakjes drop-en fruitmunten, wordt onder de naam 'Jackpot' in de winkel verkocht. Daarmee breidt "Neerlandsch Eenige Echte" zijn geldthema voor drop verder uit, naast onder andere deze steekpenningen en spaarpotjes. Dat is zeer creatief van de dropmaker en daarbij ook volkomen terecht, aangezien de klassieke muntdrop van Klene is.
Deze dropmunten verschillen daarvan in bijna alle opzichten. De zwarte jackpotmunten zijn zacht, erg (maar dan ook héél erg!) elastisch en geven slechts een lichte smaak af. Ergens in de verte wordt iets geproefd wat vermoedelijk zoethout is, maar dat was het dan ook. En dat terwijl de kiezen blijven terugveren uit een dropje: veel moeite, klein plezier. Niet bepaald 'jackpot' dus met deze muntjes. Waarschijnlijk vinden zelfs buitenlanders deze drop lekker...
Eindoordeel: 6,5.

Finnish sweet licorice

In de snoephoek van de Deense winkelketen tiger.dk liggen (op vier plaatsen in Nederland) ook dropjes. Nou ja, dropjes; droppen meer. Zoals deze "Finse zoete licorice" van het hier onbekende merk Halva. De maker noemt het licorice maar de ingrediëntenlijst vermeldt geen melasse.
Uit de verpakking rolt een platte reep glanzendzwarte drop die in de lengte rondom is voorzien van reliëfribbels. De drop is zacht, trekbaar en laat zich het beste met de tanden afscheuren (hé, van binnen blijkt de reep hol). Tandenplakfactor: 7. De smaak is iets zoetbitter; met een net wat minder overheersend bittertje dan de meeste licorice. Overig weinig bijzonderheden; niet persé een drop om voor naar de winkel af te reizen.
Eindoordeel: 6,5.

Trekdrop banaan

Hé, de trekdrop van Haribo zit in een nieuwere verpakking, met meer geel. Of nee. Het is een hele nieuwe trekdrop! In de nieuwe zwartgele zak zit zwartgele trekdrop duo met banaansmaak. Iek. Dat is apart. En eigenlijk heel gewaagd van Haribo.
Qua uiterlijk zijn de platte dropstaven gelijk aan de 'gouwe ouwe' trekdroppen: ongeveer even lang, gelijk van vorm en net zo glim- mend. Ze zijn alleen half geel. En hebben een typische geur (die inderdaad nog het meest aan banaan doet denken). Ook de textuur is hetzelfde als we van trekdrop kennen: vooral zéér elastisch (een beetje alsof je op dik elastiek zit te kauwen). De lekkere salmiak- smaak komt eerst opzetten. Maar vermengt zich gaandeweg met iets anders, iets nieuws, iets misschien wel fruitigs. En dat is een beetje jammer, want nu zet die typische smaak van trekdrop niet echt door. En dat andere smaakje kan dit niet compenseren. Wel leuk om eens te proberen (vooral voor Vitesse en Roda fans), maar had verder niet gehoeven.
Eindoordeel: 7,5.