Zachte dropmix (Matthijs)

De Xenos is eigenlijk de enige plek waar je als consument drop van Matthijs kan kopen, maar dan betaal je ook maar een schijntje (€1- €1,50) al is het assortiment wisselend. De zak met 'zachte dropmix' is een doorzichtige cellofaanverpakking met drie gemengde drop: Brussels mannekes, zacht-zoete bielsjes en zwarte dropbeertjes. Die laatste lijken bijzonder sterk op deze Duitse Schwarze Bären, maar de smaak is nèt even anders. Deze beertjes zijn zachtzoet met meteen een prettige zoete salmiaksmaak, die eindigt in een licht pittige zoethouthint. Drop zoals we van Matthijs (her)kennen; erg lekker.

Eindoordeel: 8,5.

.

Wie blogt die heeft wat..

Dank u wel, DHL. Wat ben ik er mee in mijn sas!

DHL vliegtuig

Zeer tegen de gewoonte in, wordt er over een dropje geblogd waar werkelijk niks, NIKS van bekend is. Het matzwarte vliegtuigje van reliëfdrop lag als restant tussen twee felgele fruitgums (in de vorm van vrachtwagens met ook weer de letters 'DHL' erop) in een bakje voor klanten op de toonbank van een copyshop. Daardoor bestaat het vermoeden dat het promotiemateriaal betreft, maar de mede- werker van de winkel kon (wilde?) niets vertellen over het snoep. Ze waren in ieder geval niet te koop. Dus bij deze de oproep: "Wie, oh, wie, kan er meer vertellen over dit DHL dropvliegtuig?"
Het vliegtuigje is een dubbeldik dropje met strak uitgesneden out- line. Langs de vleugels een opstaand randje en bovenop de romp de letters 'DHL' in reliëfopdruk. Het dropje is stevig maar niet zo moeilijk kapot te trekken; en daarbij blijkt het te bestaan uit een omhulde, relatief zachtelastische vulling. De smaak is verrassend prettig. Een stevige dropsmaak (gelijkend op die van sommige zoutere Matthijs droppen) met een lekker salmiakzout karakter. Tandenplakfactor: 8. Na doorslikken vervliegt de smaak redelijk snel, maar wie weet hoe lang het vliegtuigje op die toonbank heeft gelegen...
Eindoordeel: 8,0.

(update 16.09.2012)
Het vliegtuigje blijkt onderdeel uit te maken van deze DHL mix.

Heksehyl - zout

Het mooie blauwe zakje (vroeger met kijkvenster, nu voorzien van stijlvol geanimeerde heks) waarin 'ze' de zoute Heksehyl stoppen zit werkelijk tjokvol gesuikerde dropstaafjes met een lichtbruine kern. Het ruikt een beetje naar licorice en een beetje naar salmiak, maar het ziet er vooral véél uit (300 gram). En dat voor nog geen euro.
De staafjes zijn best stevig (tandenplakfactor: 7) en best zoet voor een zout dropje. De eerste smaak is die van kristalsuiker, waarna een stevigzoet Engelse-drop-achtig zwart laagje moet worden weggebeten. De zachtere vulling is pittig zoutig en eindigt in de onmiskenbare nasmaak van salmiakzout. Omdat de verschillende smaken zo naadloos in elkaar overlopen, is dit dropje in al zijn eclectiek tóch een geheel. Verrassend lekker, dit 'weghappertje'.
Eindoordeel: 7,5.

Karaoke

Zo'n aquarium, is dat nou duur?

Jo-Jo's

De jo-jo's van Haribo worden ook verkocht in een groter zakje (in supermarkt) maar dit is een kleine verpakking (80 gram) uit het snackrek van zomaar een winkel. De fiets met dropwielen op de voorkant, bereden door de vaste Haribo mascotte, spreekt alvast enorm tot de verbeelding waarmee de gedachten afdwalen naar de ongetwijfeld vele andere toepassingen voor deze dropjo-jo's..
De jo-jo's zijn twee naast elkaar liggende, aan elkaar vast zittende, dropstrengen van bijna 56cm lang. Deze dubbelstreng is strak tot cirkel opgerold. Natuurlijk kun je hier gewoon een hap uit nemen, maar de meesten zullen automatisch gaan zitten peuteren aan het uiteinde, om vervolgens de jo-jo (deels) af te wikkelen. Met de jo- jo is niet ècht te jo-jo'en. Wel kan de resterende cirkel aan zijn streng worden rondgeslingerd, maar na een aantal omwentelingen breekt het dropstrengetje af en vliegt je jo-jo weg. De lange drop- strengen kunnen na afwikkeling van elkaar gescheiden worden, maar niet zonder slag of stoot want de streng breekt makkelijk.
De smaak is niet overdonderend lekker. Een beetje bloemig met een klein zoetje en een net niet vervelend bittertje. In de nasmaak zit een hint van salmiak die helaas niet echt opvalt. Als speelgoed zéér geslaagd, als dropper geen topper.
Eindoordeel: 7.0.

Wat is in een naam?

Waar het Nederlandse woord 'drop' vandaan komt is eigenlijk een mysterie. De Engelsen zeggen licorice, de Italianen hebben het over liquiritia en de Duitsers spreken van Lakritz(e); allemaal woorden die zijn afgeleid van de Latijnse verbastering liquiritia van de Griekse naam glycyrrhiza(van glukus=zoet, en riza=wortel). Met een beetje fantasie kan ook het Franse woord réglisse tot dezelfde oorsprong worden herleid, al hebben de Fransen - misschien door met de mond vol drop te spreken - de l en de r van plaats verwisseld. In het overige buitenland is drop een vrijwel onbekend fenomeen, tenzij ingevoerd naar de voormalige overzeese gebiedsdelen (Australië, Zuid-Afrika, Antillen, VS). Maar hoe dan ook; ons woord drop lijkt op geen van de andere woorden voor drop.

Etymologiebank.nl heeft er het volgende over te zeggen:
(2003-2009) drop znw. oorspr. hetzelfde woord als drop/druppel/klein bolletje, maar dan in de specifieke betekenis 'een drop zoet- houtwortelextract' dat het basisbestanddeel is van drop. Ook drop znw. het zijn de gestolde droppels van een stroperige vloeistof

Wel opvallend dan dat drop in het Engels niet drop(s) heet..

Komedianten

Deze dropkomedianten zijn eigenlijk niet zo grappig als je ze goed bekijkt. De ronde, matzwarte medaillons hebben een reliëfopdruk van naar links kijkende (strenge) tronieken, waarin de oplettende kijker makkelijk een napoleon of een nero zou kunnen herkennen. Duidelijk geen rode (clowns)neus in zicht; 'droptirannen' zou een passender naam zijn geweest.
De droppen lijken op muntdrop en zij vrij onbuigzaam hard. Ook in de mond is het even doorbijten (letterlijk dan), tandenplakfactor: 9, maar dan komt er wel een fijne zoete dropsmaak vrij. Mmmm! Deze drop is niet te zoet en heeft ook niks bitters. Het plakt alleen wel behoorlijk tussen de kiezen vast; na het stukbijten van de drop kun je nauwelijks nog open en dicht doen. Zodat de enthousiaste dropeter tegen wil en dank gedwongen wordt braaf te sabbelen. Vermoeiend. Misschien is dàt wel het grapje van de maker... haha, komisch.
Eindoordeel: 8,0.

In het zakje gemengde drop Tiger - zacht zoete drop komt ook een dropje voor dat lijkt op één van deze dropkomedianten.

Salmiakerwten

Salmiakerwten van Kindly's zijn nieuw in hun assortiment (en feitelijk is de opvallende blauwe balk met de witte letters 'nieuw!' meer tekst dan ze tot nu toe op hun verpakkingen afdrukken). De kleine poepiebruine salmiakdroprondjes zijn hard, met een dunne suikercoating om een kern van geperst salmiakpoeder. De erwten hebben een pittigzoute smaak, waarbij het snoepje als los zand uit elkaar valt tussen de malende kiezen. Tandenplakfactor: 7. Licht- zoete nasmaak van een anderszins salmiakzout dropje. Het lijkt alleen qua smaak best wel op andere geperste salmiakdropjes; die kleur bruin is wél relatief zeldzaam.
Eindoordeel: 8,0.

Spruitje speelt DROP

DROP is een luchtige voorstelling over lastige vragen, vriendschap én... drop! Vrij naar het gelijknamige boek van Sylvia van Ommen. Muziektheater met prachtige beeldprojecties voor iedereen vanaf 4 jaar.

Fudge - framboos/drop

Kindly's heeft best een interessant assortiment. Alleen zijn voor de reguliere consument hun dropproducten vaak schier onvindbaar. Deze fudge in de dubbelsmaak framboos/drop lag bij de tabaksspe- ciaalzaak te koop en de verpakking doet sterk vermoeden dat er nog meer (drop?) varianten in de handel zijn. Maar waar; niemand weet het. In dit plastic 'trommeltje' 300 gram fudge; zacht, goed bijtbaar (tandenplakfactor: 7) en kruimelig wegsmeltend op de tong (dat moet de gecondenseerde melk zijn; lekker!) Het snoep- goed heeft de romige smaak van boter, ookal is bij fabrikage enkel plantaardig vet gebruikt. De blokken "met iets meer zwart" smaken zeer in de verte naar iets wat drop kan zijn; de meer rode blokken zijn (zeer) licht fruitig. Maar in beide gevallen overheerst dus die schijnbare botersmaak. Eigenlijk smaakt het gewoon naar fudge en die kleurige strepen zijn leuk meegenomen in esthetisch opzicht.
Eindoordeel: 7,5.

Pectorale

De "natuurlijke keuze" voor de Tuinen is schijnbaar om andermans drop in zakken van het eigen huismerk te stoppen. Nou zal fabri- kant Meenk daar heus wel weet van hebben (op de achterkant staat in kleine lettertjes wie het feitelijk heeft gemaakt), maar het is toch opvallend. Ook deze 'frisse mentholruitjes' zijn van die strekking en ze worden verkocht onder de naam pectorale. Dit is het kruis dat bisschoppen en abten om de nek dragen en het zou voor het snoep met dezelfde naam wellicht een weldoend effect in de borstregio moeten impliceren. Op de verpakking staat echter niets over een eventuele medicinale werking vermeld. Prachtig gevormd zijn de dropjes wél, als kleine strak gesneden ruitjes met gefacetteerde zijdes in profiel.
Harde dropjes met zoethout, dextrose en menthol die tussen de kiezen makkelijk tot poeder vergruisd worden. Daarbij komt een matig tot sterk mentholaroma vrij. De smaak is lichtzoet en doet stérk denken aan de originele (blauwe) wybertjes, alleen hebben deze pectorale geen bittere nasmaak.
Eindoordeel: 7,5.

Melasse

Melasse ziet er uit als dikke pannenkoeken schenkstroop. Het is een stroperig product dat overblijft nadat suiker is gewonnen uit suikerriet of -bieten. De suikerhoudende planten worden tijdens een zogenaamd 'raffinageproces' versneden om er vervolgens het sap uit te persen. Hieruit wordt de suiker uitgekristalliseerd, waarna een dikke stroop achterblijft. Dus: suikerrietsap wordt ingekookt tot de suikers karamelliseren. Deze zoete siroop heet 'first molasses'. Omdat dit proces bedoeld is om suiker te winnen wordt hier de suiker uitgehaald; wat overblijft wordt verder ingekookt en heet dan 'second molasses', stukken minder zoet en een beetje bitter. Hier worden de laatste suikers uit gefilterd en wat je dan overhoudt heet 'blackstrap molasses', niet zoet, behoorlijk bitter en vol mineralen.
Tot aan de 16e eeuw werd deze stroop, de melasse, beschouwd als rotzooi en gooide men het weg. Het bevat nog ongeveer 50% suiker (sacharose), maar is door de aanwezigheid van andere stoffen in onbewerkte toestand voor mensen niet te genieten. Melasse werd soms gebruikt als veevoer en bleek nuttig in de bereiding van roggebrood.
In de loop van de 16e eeuw ontdekte men dat men de melasse, nadat die weer met water was aangelengd, kon laten vergisten om vervolgens de alcohol eruit te distilleren. Melasse van suikerriet werd daarmee het basisproduct van rum.

Ook wordt melasse als grondstof veelvuldig gebruikt binnen de fermentatie-industrie. Voorbeelden daarvan zijn: (bakkers)gist, citroenzuur, lysine en bio-ethanol. Vaak wordt gewerkt met de regionaal geproduceerde melasse (in Europa is dit bietmelasse), maar veel wordt aangevoerd met grote zeetankers uit landen als Pakistan, India, Latijns-Amerika, etc. Deze melasse is afkomstig van rietsuiker. Wereldwijd wordt zo'n 50.000.000 ton melasse geproduceerd. In dierenvoeding wordt melasse gebruikt als bindmiddel bij het drogen en persen van bietenpulp. Paarden in het bijzonder vinden het heerlijk en melasse is voor hen een bron van kalium en energie.

In Amerika wordt melasse 'molasses' genoemd. Dit komt van het Portugeze 'melaço' dat weer is afgeleid van het Latijnse 'mel' wat honing betekent. (In Engeland noemt men de stroop 'treacle') Tot 1880 was melasse de meest gebruikte zoetstof in de Ve- renigde Staten. In vervlogen tijden waarin witte tafelsuiker enkel voor de allerrijksten te bekomen was, was melasse de primaire (goedkope) zoetstof voor het volk. Na W.O.I daalde de suikerprijs en werd sjieke kristalsuiker meer en meer gekocht. Vreemd genoeg kost melasse tegenwoordig bijna twee keer zoveel als geraffineerde suiker. Het heeft een karakteristieke, zoetzoute, licht bittere smaak door de aanwezigheid van anorganische zouten en wordt nog altijd veel gebruikt in koekjes, gemberkoek (ginger bread), fruitcake, toffees en sauzen. Bovendien wordt het ook wel ingezet als erg praktisch voedingssupplement (2tl blackstrap molasses per dag, opgelost in heet water of melk); het zou zeer voedzaam zijn en een laxerende werking hebben (bij constipatie).

Melado is een gezuiverde en verrijkte vorm van melasse. Vanaf een bepaald gehalte anorganische zouten moet de naam melado worden aangevuld met 'zoute stroop'.

Het rookverbod is ingegaan

Het veel-bediscussieerde, landelijk rookverbod dat op 1 juli 2008 in de horeca van kracht is gegaan, bleek destijds voor bijna een half miljoen Nederlanders aanleiding om te stoppen met roken. Dropfabrikant Venco bood hen onder het motto 'Doorbijters ver- dienen Venco' een smakelijk alternatief in passende verpakking. Het startsein voor deze actie werd om middernacht gegeven in Supperclub Amsterdam.

Schellak

In India en omringende landen worden op grote schaal bepaalde lakschildluizen (Coccus lacca of Laccifer lacca) geteeld, die op bomen leven. De vrouwelijke luizen scheiden een gelige, broze, semi-transparante hars uit om aan de boom te kunnen blijven hangen. De kleur van de hars wordt beïnvloed door het sap dat de luis tijdens haar leven uit de boom gezogen heeft; en ook door het seizoen waarin de hars geoogst wordt. Deze hars wordt van de boomtakken geschraapt en gedroogd en vormt vervolgens de grondstof voor schellak. Soms wordt de hars gefilterd door het te verwarmen en door een (juten) doek te laten trekken. Schellak wordt verhandeld in tabletten of als schilfers in kleurgradaties van 'blond' (gezuiverd) tot donker. Het is mogelijk dat bij het oogsten van de hars ook de luizen zelf verwerkt worden, waardoor de uiteindelijke hars delen ervan kan bevatten. Maar dat geldt vooral voor de onzuivere schellak.
Als was bleek schellak multi inzetbaar. Het werd gebruikt voor het vervaardigen van lakzegels, toegepast als afdichtingsmiddel in de houtbewerking en voedingsnijverheid, bij het maken van hoeden en watervaste inkten en ingezet als isolatielaag voor koperdraad in transformatoren en smoorspoelen. In de 16e eeuw werd schellak door de Portugezen vanuit Oost-Indië naar Europa gebracht en de zegellak werd daarom ook wel 'Spaanse was' genoemd.

Omdat schellak een thermo- plastisch materiaal is, wordt het zacht bij verwarming. In gesmolten toestand kan schellak vermengd worden met een vulmateriaal (zoals houtpoeder of een minerale vulstof) en onder invloed van druk en temperatuur in een vorm geperst worden. Tot 1959 werden grammofoonplaten van schellak geperst, maar die waren echter wel erg breekbaar. Tegenwoordig is schellak het hoofdbestanddeel in politoer (gebruikt om hout af te dichten), wordt het gebruikt in de horloge-industrie en is het toepasbaar bij de montage van blaasinstrumenten. Ook in de farmaceutische industrie kent het zijn waarde. Schellak is een natuurlijk polymeer en het wordt in de hedendaagse industrie gebruikt als glansmiddel en coating van met name snoep (drop, bonbons) en fruit (zoals citroenen). Er gelden geen dieetbeperkingen voor de was, dat als E904 glansmiddel te boek staat, ookal is het voor veganisten vaak een discutabel product.

Binnenpretje...

"Autodrop verrast snoepliefhebbers met een nieuwe snoepsensa- tie. Drop en fruitgum met een zoete, vloeibare vulling! Om je vingers bij af te likken. Een absurd lekkere smaaksensatie die je geproefd moet hebben. Net als die andere smaken natuurlijk..."

Boerderijdrop (Venco)

Net zoals bij muntdrop, zegt de naam van boerderijdrop eigenlijk al genoeg. Onomstotelijk gaat het hier om (harde zoute) dropjes uitgevoerd in treffende vormen binnen het boerderijthema: een boer, een boerinnetje, een tractor en een huisje en verder veel dieren zoals een kip, eend, hond, koe, varken en net-iets-minder-boerderij-maar-toch-leuk-een-zwaan. Geen kat? Nee, geen kat.
De dropjes zijn inderdaad hard. Niet dat ze kraken, maar ze zijn wel steviger dan stevig. Tandenplakfactor: 7. Eerst lijkt het een zoet dropje te worden, maar na een meer pittige dropsmaak kickt het zoutere salmiak in en dat zout zet in toenemende mate tot het einde door. Met doorslikken is de smaak ook redelijk snel weer weg. Een echte klassieker!
Eindoordeel: 8,0.

Läkerol sweet black

In een klein kartonnen doosje (4,6x5,7cm), omwikkeld door af- scheurbaar transparant plastic, zitten ca. 24 elastische pastilles. De 'dropjes' zijn mat antraciet van kleur en verspreiden geen speci- fieke geur. Op de voorzijde een 'A' (van Läkerol?) in relïefopdruk, omgeven door richels. De achterkant is glimmend hol. De pastilles zijn zeer elastisch en verspreiden aanvankelijk een zoete smaak. Tandenplakfactor: 8. Al kauwend eindigt het zoet in een enigszins bitter wat na doorslikken nog even blijft hangen. Geen echte drop-, zoethout-of salmiakaccenten.
Eindoordeel: 6,5.

Läkerol cupa fruits

In een klein kartonnen doosje (4,6x5,7cm), omwikkeld door af- scheurbaar transparant plastic, zitten ca. 24 elastische pastilles. De 'dropjes' zijn bruin doorschijnend en verspreiden geen speci- fieke geur. Wat is überhaupt cupafruit? De pastilles zijn snoeperig zoet en smaken sterk fruitig. De bijzonder elastische textuur is van Arabische gom afkomstig (tandenplakfactor: 7). Noch het extra salmiakzout (zie ingrediëntenlijst), noch het zoethout wordt terug geproefd; maar als suikervrij snoepje is deze Läkerolvariant best te pruimen, eh, cupaën.
Eindoordeel: 7,5.

Doorbijters verdienen Venco (priester)

Salzbrezeln

Deze klassieker kennen we allemaal: gesuikerde dropkrakelingen. Maker Haribo noemt ze 'zoute pretzels' en ze zijn lekker zacht met het prettig knapperende van een laagje suikerkorrels. Dat laatste zorgt natuurlijk voor een aanvankelijk zoete smaak, die vooral bij sabbelen lang aanhoudt. De onderliggende drop (tandenplakfac- tor: 6) heeft een meer uitgesproken zoethoutsmaak. Eigenlijk niet eens dat je echt zeggen kan 'zout', tenzij 'niet superzoet' ook voor zout door mag gaan. Best opvallend beperkte ingrediëntenlijst, overigens. Geen 8,5 omdat je al na een paar toch wel een beetje misselijk bent..
Eindoordeel: 8,0.

Pinpassen

Klene noemt het zelf "dropstukken" en dat mag met recht gezegd worden van deze nieuwe, gróte, tja, 'dropjes'. Al eerder bracht de bekende dropfabrikant drop met een meer dan gemiddeld formaat op de markt, in de vorm van grof geld. Maar helaas bleef de smaak hierbij achter op de sublieme uitvoering. En het ziet ernaar uit dat de briljante dropvormmaker dit keer opníeuw beter zijn best heeft gedaan dan de ongeïnspireerde ingrediëntenmenger. De práchtige en bijzonder creatieve pinpassen en co (de passen meten 3x5cm!) hebben een lichtbittere dertien-in-een-dozijn zoetedrop smaak die nauwelijks (zeg maar niet) in vervoering brengt en zelfs enigszins tegen de borst stuit. Klene-onwaardig, met een onprettige bittere nasmaak; maar mooi om naar te kijken, dàt wél.
Eindoordeel: 7,0.