Limburgse katjes

De rode stazakjes apothekersdrop van Nubilo lijken steeds minder vaak op de toonbanken van apotheken op te duiken. Anders dan anno 1890 staat drop dan ook niet (meer) vooral bekend om zijn medicinale eigenschappen en misschien is het niet van deze tijd om suikergoed in een medicijnenwinkel te verkopen. 

Deze Limburgse katjes worden gevonden in een Brabants dorpje (jawel, bij de apotheek). Deze dropjes zijn net een slagje groter dan andere katjesdrop (zoals deze van Katja) en blijken ook niet zo kei- hard als katjesdrop vaak is. De Limburgse katjes hebben weliswaar een bijna knapperige buitenlaag en zijn erg stevig, maar na een paar keer malen hebben de kiezen vrij spel (tandenplakfactor: 7). De smaak echter is apart. Het duurt überhaupt even voordat iets geproefd wordt en dan blijkt een meer en meer bittere dropsmaak de mond te vullen die net, maar dan ook nog maar nèt, zoet te noemen is. Het is onmiskenbaar een dropje, maar niet zo'n hele lekkere. Of geldt hier dan soms: 'bitter in de mond, maakt het hart gezond'?

Eindoordeel: 6,0.

Salmiak skûtsjes

Ook bij de Lidl worden nu authentiek ogende dropjes in een kar- tonnen doosje met hersluitbaar deksel verkocht. De binnenkant is bekleed met zilverfolie, waarmee de vergelijking met de Oldtimers' verpakkingen compleet is. Volgens het huismerk "smeren de sal- miak skûtsjes sinds mensenheugenis de keel van menig schipper", maar wie kan zich daadwerkelijk deze salmiak skûtsjes heugen?!? Schijnbaar kan een fabrikant van alles op een product zetten, waar of niet.

Waar de dropjes wél in uitblinken is hun erg originele uiterlijk. De bruintransparante dikke driehoeken met bovenop een zeilboot in reliëfopdruk hebben daarnaast een prettige textuur: niet te stevig, niet te zacht, licht korrelig. Zodra de drop doormidden is gebeten (tandenplakfactor: 8) komt de (prettig) overheersende smaak van salmiakzout vrij, die de speekselklieren even doet samentrekken. De smaak van salmiak blijft na doorslikken van het dropje nog even fijn hangen.

Eindoordeel: 8,0.

Hup Oranje!

 

Het is het weekend waarin het EK Voetbal begint en dus zijn alle mensen oranje, zijn hun huizen oranje en wordt er oranje gegeten (en in welke kleur dan ook gedronken). Elke zichzelf respecterende supermarkt brengt zijn waren dus in vaderlandslievende kleuren. M&M's? In rood-wit-blauw. Raketijsjes? Oranje. Waspeen? In de aanbieding ;) Bij de Aldi worden heuse voetbalbekers verkocht (€1,49) met voorop enkel de tekst 'Hup Oranje!' (dat zal dan wel de naam zijn) en achterop 'aanmoedigsnoep'. De oranje en zwarte snoepjes zitten in een apart plastic zakje in een plastic (oranje!) voetbalshirt. 

De gumbekers zijn zo feloranje dat ze bijna licht geven. En hebben een uitgesproken, zoetzure sinaasappelsmaak. De bekers van zwar- te drop blijken net zo rubber-elastisch van textuur te zijn als de fruitgummen (tandenplakfactor: 7). Deze dropjes smaken pittig naar zoete salmiak ookal vervliegt de smaak relatief snel. Zou dat laatste ook voor het Nederlands Elftal gaan gelden dan?

Eindoordeel: 8,0.

Dropfruit spenen

  

De dropfruit spenen die in dit zakje zitten, zien er aanvankelijk uit als (deur)sleutels, maar wanneer het lange uiteinde door de ronde opening wordt gestoken, ontstaat een fopspeen voor snoepende kinderen. Lang erop zuigen doe je echter niet omdat het dropje in deze vorm snel uit je mond dreigt te vallen.

De (geel, oranje en rood) gekleurde delen van de spenen hebben een frisse fruitige smaak. De zwarte dropdelen smaken naar een enigszins bittere zoete drop. Gecombineerd in één hap zijn de droppen het best te pruimen en eigenlijk best oké. In het genre 'drop met fruit' echter geen grote uitblinker.

Eindoordeel: 7,0.

Dropmuntjes

 

In een plastic potje met dito drukdeksel komt dropmaker Kraepe- lien&Holm met dropmuntjes. Het zijn matzwarte dropmunten met allemaal dezelfde letters '10G 1898' rond een wapen met leeuw in reliëfopdruk. De stevige dropjes laten zich met moeite krakend kapotbijten (tandenplakfactor: 7), maar gaandeweg wordt de drop meer en meer met speeksel vermengd waarbij de lekkere smaak van zoethoutdrop vrijkomt. De hoeveelheid salmiak hierin is goed: de dropjes zijn een tikkie pittig zonder overheersend naar salmiak te smaken. Een heel goed alternatief voor de klassieke muntdrop van Klene.

Eindoordeel: 8,0.

Zachte dropmix (Matthijs)

De Xenos is eigenlijk de enige plek waar je als consument drop van Matthijs kan kopen, maar dan betaal je ook maar een schijntje (€1- €1,50) al is het assortiment wisselend. De zak met 'zachte dropmix' is een doorzichtige cellofaanverpakking met drie gemengde drop: Brussels mannekes, zacht-zoete bielsjes en zwarte dropbeertjes. Die laatste lijken bijzonder sterk op deze Duitse Schwarze Bären, maar de smaak is nèt even anders. Deze beertjes zijn zachtzoet met meteen een prettige zoete salmiaksmaak, die eindigt in een licht pittige zoethouthint. Drop zoals we van Matthijs (her)kennen; erg lekker.

Eindoordeel: 8,5.

.

Wie blogt die heeft wat..

Dank u wel, DHL. Wat ben ik er mee in mijn sas!

DHL vliegtuig

Zeer tegen de gewoonte in, wordt er over een dropje geblogd waar werkelijk niks, NIKS van bekend is. Het matzwarte vliegtuigje van reliëfdrop lag als restant tussen twee felgele fruitgums (in de vorm van vrachtwagens met ook weer de letters 'DHL' erop) in een bakje voor klanten op de toonbank van een copyshop. Daardoor bestaat het vermoeden dat het promotiemateriaal betreft, maar de mede- werker van de winkel kon (wilde?) niets vertellen over het snoep. Ze waren in ieder geval niet te koop. Dus bij deze de oproep: "Wie, oh, wie, kan er meer vertellen over dit DHL dropvliegtuig?"
Het vliegtuigje is een dubbeldik dropje met strak uitgesneden out- line. Langs de vleugels een opstaand randje en bovenop de romp de letters 'DHL' in reliëfopdruk. Het dropje is stevig maar niet zo moeilijk kapot te trekken; en daarbij blijkt het te bestaan uit een omhulde, relatief zachtelastische vulling. De smaak is verrassend prettig. Een stevige dropsmaak (gelijkend op die van sommige zoutere Matthijs droppen) met een lekker salmiakzout karakter. Tandenplakfactor: 8. Na doorslikken vervliegt de smaak redelijk snel, maar wie weet hoe lang het vliegtuigje op die toonbank heeft gelegen...
Eindoordeel: 8,0.

(update 16.09.2012)
Het vliegtuigje blijkt onderdeel uit te maken van deze DHL mix.

Heksehyl - zout

Het mooie blauwe zakje (vroeger met kijkvenster, nu voorzien van stijlvol geanimeerde heks) waarin 'ze' de zoute Heksehyl stoppen zit werkelijk tjokvol gesuikerde dropstaafjes met een lichtbruine kern. Het ruikt een beetje naar licorice en een beetje naar salmiak, maar het ziet er vooral véél uit (300 gram). En dat voor nog geen euro.
De staafjes zijn best stevig (tandenplakfactor: 7) en best zoet voor een zout dropje. De eerste smaak is die van kristalsuiker, waarna een stevigzoet Engelse-drop-achtig zwart laagje moet worden weggebeten. De zachtere vulling is pittig zoutig en eindigt in de onmiskenbare nasmaak van salmiakzout. Omdat de verschillende smaken zo naadloos in elkaar overlopen, is dit dropje in al zijn eclectiek tóch een geheel. Verrassend lekker, dit 'weghappertje'.
Eindoordeel: 7,5.

Karaoke

Zo'n aquarium, is dat nou duur?

Jo-Jo's

De jo-jo's van Haribo worden ook verkocht in een groter zakje (in supermarkt) maar dit is een kleine verpakking (80 gram) uit het snackrek van zomaar een winkel. De fiets met dropwielen op de voorkant, bereden door de vaste Haribo mascotte, spreekt alvast enorm tot de verbeelding waarmee de gedachten afdwalen naar de ongetwijfeld vele andere toepassingen voor deze dropjo-jo's..
De jo-jo's zijn twee naast elkaar liggende, aan elkaar vast zittende, dropstrengen van bijna 56cm lang. Deze dubbelstreng is strak tot cirkel opgerold. Natuurlijk kun je hier gewoon een hap uit nemen, maar de meesten zullen automatisch gaan zitten peuteren aan het uiteinde, om vervolgens de jo-jo (deels) af te wikkelen. Met de jo- jo is niet ècht te jo-jo'en. Wel kan de resterende cirkel aan zijn streng worden rondgeslingerd, maar na een aantal omwentelingen breekt het dropstrengetje af en vliegt je jo-jo weg. De lange drop- strengen kunnen na afwikkeling van elkaar gescheiden worden, maar niet zonder slag of stoot want de streng breekt makkelijk.
De smaak is niet overdonderend lekker. Een beetje bloemig met een klein zoetje en een net niet vervelend bittertje. In de nasmaak zit een hint van salmiak die helaas niet echt opvalt. Als speelgoed zéér geslaagd, als dropper geen topper.
Eindoordeel: 7.0.

Wat is in een naam?

Waar het Nederlandse woord 'drop' vandaan komt is eigenlijk een mysterie. De Engelsen zeggen licorice, de Italianen hebben het over liquiritia en de Duitsers spreken van Lakritz(e); allemaal woorden die zijn afgeleid van de Latijnse verbastering liquiritia van de Griekse naam glycyrrhiza(van glukus=zoet, en riza=wortel). Met een beetje fantasie kan ook het Franse woord réglisse tot dezelfde oorsprong worden herleid, al hebben de Fransen - misschien door met de mond vol drop te spreken - de l en de r van plaats verwisseld. In het overige buitenland is drop een vrijwel onbekend fenomeen, tenzij ingevoerd naar de voormalige overzeese gebiedsdelen (Australië, Zuid-Afrika, Antillen, VS). Maar hoe dan ook; ons woord drop lijkt op geen van de andere woorden voor drop.

Etymologiebank.nl heeft er het volgende over te zeggen:
(2003-2009) drop znw. oorspr. hetzelfde woord als drop/druppel/klein bolletje, maar dan in de specifieke betekenis 'een drop zoet- houtwortelextract' dat het basisbestanddeel is van drop. Ook drop znw. het zijn de gestolde droppels van een stroperige vloeistof

Wel opvallend dan dat drop in het Engels niet drop(s) heet..

Komedianten

Deze dropkomedianten zijn eigenlijk niet zo grappig als je ze goed bekijkt. De ronde, matzwarte medaillons hebben een reliëfopdruk van naar links kijkende (strenge) tronieken, waarin de oplettende kijker makkelijk een napoleon of een nero zou kunnen herkennen. Duidelijk geen rode (clowns)neus in zicht; 'droptirannen' zou een passender naam zijn geweest.
De droppen lijken op muntdrop en zij vrij onbuigzaam hard. Ook in de mond is het even doorbijten (letterlijk dan), tandenplakfactor: 9, maar dan komt er wel een fijne zoete dropsmaak vrij. Mmmm! Deze drop is niet te zoet en heeft ook niks bitters. Het plakt alleen wel behoorlijk tussen de kiezen vast; na het stukbijten van de drop kun je nauwelijks nog open en dicht doen. Zodat de enthousiaste dropeter tegen wil en dank gedwongen wordt braaf te sabbelen. Vermoeiend. Misschien is dàt wel het grapje van de maker... haha, komisch.
Eindoordeel: 8,0.

In het zakje gemengde drop Tiger - zacht zoete drop komt ook een dropje voor dat lijkt op één van deze dropkomedianten.

Salmiakerwten

Salmiakerwten van Kindly's zijn nieuw in hun assortiment (en feitelijk is de opvallende blauwe balk met de witte letters 'nieuw!' meer tekst dan ze tot nu toe op hun verpakkingen afdrukken). De kleine poepiebruine salmiakdroprondjes zijn hard, met een dunne suikercoating om een kern van geperst salmiakpoeder. De erwten hebben een pittigzoute smaak, waarbij het snoepje als los zand uit elkaar valt tussen de malende kiezen. Tandenplakfactor: 7. Licht- zoete nasmaak van een anderszins salmiakzout dropje. Het lijkt alleen qua smaak best wel op andere geperste salmiakdropjes; die kleur bruin is wél relatief zeldzaam.
Eindoordeel: 8,0.

Spruitje speelt DROP

DROP is een luchtige voorstelling over lastige vragen, vriendschap én... drop! Vrij naar het gelijknamige boek van Sylvia van Ommen. Muziektheater met prachtige beeldprojecties voor iedereen vanaf 4 jaar.

Fudge - framboos/drop

Kindly's heeft best een interessant assortiment. Alleen zijn voor de reguliere consument hun dropproducten vaak schier onvindbaar. Deze fudge in de dubbelsmaak framboos/drop lag bij de tabaksspe- ciaalzaak te koop en de verpakking doet sterk vermoeden dat er nog meer (drop?) varianten in de handel zijn. Maar waar; niemand weet het. In dit plastic 'trommeltje' 300 gram fudge; zacht, goed bijtbaar (tandenplakfactor: 7) en kruimelig wegsmeltend op de tong (dat moet de gecondenseerde melk zijn; lekker!) Het snoep- goed heeft de romige smaak van boter, ookal is bij fabrikage enkel plantaardig vet gebruikt. De blokken "met iets meer zwart" smaken zeer in de verte naar iets wat drop kan zijn; de meer rode blokken zijn (zeer) licht fruitig. Maar in beide gevallen overheerst dus die schijnbare botersmaak. Eigenlijk smaakt het gewoon naar fudge en die kleurige strepen zijn leuk meegenomen in esthetisch opzicht.
Eindoordeel: 7,5.

Pectorale

De "natuurlijke keuze" voor de Tuinen is schijnbaar om andermans drop in zakken van het eigen huismerk te stoppen. Nou zal fabri- kant Meenk daar heus wel weet van hebben (op de achterkant staat in kleine lettertjes wie het feitelijk heeft gemaakt), maar het is toch opvallend. Ook deze 'frisse mentholruitjes' zijn van die strekking en ze worden verkocht onder de naam pectorale. Dit is het kruis dat bisschoppen en abten om de nek dragen en het zou voor het snoep met dezelfde naam wellicht een weldoend effect in de borstregio moeten impliceren. Op de verpakking staat echter niets over een eventuele medicinale werking vermeld. Prachtig gevormd zijn de dropjes wél, als kleine strak gesneden ruitjes met gefacetteerde zijdes in profiel.
Harde dropjes met zoethout, dextrose en menthol die tussen de kiezen makkelijk tot poeder vergruisd worden. Daarbij komt een matig tot sterk mentholaroma vrij. De smaak is lichtzoet en doet stérk denken aan de originele (blauwe) wybertjes, alleen hebben deze pectorale geen bittere nasmaak.
Eindoordeel: 7,5.

Melasse

Melasse ziet er uit als dikke pannenkoeken schenkstroop. Het is een stroperig product dat overblijft nadat suiker is gewonnen uit suikerriet of -bieten. De suikerhoudende planten worden tijdens een zogenaamd 'raffinageproces' versneden om er vervolgens het sap uit te persen. Hieruit wordt de suiker uitgekristalliseerd, waarna een dikke stroop achterblijft. Dus: suikerrietsap wordt ingekookt tot de suikers karamelliseren. Deze zoete siroop heet 'first molasses'. Omdat dit proces bedoeld is om suiker te winnen wordt hier de suiker uitgehaald; wat overblijft wordt verder ingekookt en heet dan 'second molasses', stukken minder zoet en een beetje bitter. Hier worden de laatste suikers uit gefilterd en wat je dan overhoudt heet 'blackstrap molasses', niet zoet, behoorlijk bitter en vol mineralen.
Tot aan de 16e eeuw werd deze stroop, de melasse, beschouwd als rotzooi en gooide men het weg. Het bevat nog ongeveer 50% suiker (sacharose), maar is door de aanwezigheid van andere stoffen in onbewerkte toestand voor mensen niet te genieten. Melasse werd soms gebruikt als veevoer en bleek nuttig in de bereiding van roggebrood.
In de loop van de 16e eeuw ontdekte men dat men de melasse, nadat die weer met water was aangelengd, kon laten vergisten om vervolgens de alcohol eruit te distilleren. Melasse van suikerriet werd daarmee het basisproduct van rum.

Ook wordt melasse als grondstof veelvuldig gebruikt binnen de fermentatie-industrie. Voorbeelden daarvan zijn: (bakkers)gist, citroenzuur, lysine en bio-ethanol. Vaak wordt gewerkt met de regionaal geproduceerde melasse (in Europa is dit bietmelasse), maar veel wordt aangevoerd met grote zeetankers uit landen als Pakistan, India, Latijns-Amerika, etc. Deze melasse is afkomstig van rietsuiker. Wereldwijd wordt zo'n 50.000.000 ton melasse geproduceerd. In dierenvoeding wordt melasse gebruikt als bindmiddel bij het drogen en persen van bietenpulp. Paarden in het bijzonder vinden het heerlijk en melasse is voor hen een bron van kalium en energie.

In Amerika wordt melasse 'molasses' genoemd. Dit komt van het Portugeze 'melaço' dat weer is afgeleid van het Latijnse 'mel' wat honing betekent. (In Engeland noemt men de stroop 'treacle') Tot 1880 was melasse de meest gebruikte zoetstof in de Ve- renigde Staten. In vervlogen tijden waarin witte tafelsuiker enkel voor de allerrijksten te bekomen was, was melasse de primaire (goedkope) zoetstof voor het volk. Na W.O.I daalde de suikerprijs en werd sjieke kristalsuiker meer en meer gekocht. Vreemd genoeg kost melasse tegenwoordig bijna twee keer zoveel als geraffineerde suiker. Het heeft een karakteristieke, zoetzoute, licht bittere smaak door de aanwezigheid van anorganische zouten en wordt nog altijd veel gebruikt in koekjes, gemberkoek (ginger bread), fruitcake, toffees en sauzen. Bovendien wordt het ook wel ingezet als erg praktisch voedingssupplement (2tl blackstrap molasses per dag, opgelost in heet water of melk); het zou zeer voedzaam zijn en een laxerende werking hebben (bij constipatie).

Melado is een gezuiverde en verrijkte vorm van melasse. Vanaf een bepaald gehalte anorganische zouten moet de naam melado worden aangevuld met 'zoute stroop'.

Het rookverbod is ingegaan

Het veel-bediscussieerde, landelijk rookverbod dat op 1 juli 2008 in de horeca van kracht is gegaan, bleek destijds voor bijna een half miljoen Nederlanders aanleiding om te stoppen met roken. Dropfabrikant Venco bood hen onder het motto 'Doorbijters ver- dienen Venco' een smakelijk alternatief in passende verpakking. Het startsein voor deze actie werd om middernacht gegeven in Supperclub Amsterdam.

Schellak

In India en omringende landen worden op grote schaal bepaalde lakschildluizen (Coccus lacca of Laccifer lacca) geteeld, die op bomen leven. De vrouwelijke luizen scheiden een gelige, broze, semi-transparante hars uit om aan de boom te kunnen blijven hangen. De kleur van de hars wordt beïnvloed door het sap dat de luis tijdens haar leven uit de boom gezogen heeft; en ook door het seizoen waarin de hars geoogst wordt. Deze hars wordt van de boomtakken geschraapt en gedroogd en vormt vervolgens de grondstof voor schellak. Soms wordt de hars gefilterd door het te verwarmen en door een (juten) doek te laten trekken. Schellak wordt verhandeld in tabletten of als schilfers in kleurgradaties van 'blond' (gezuiverd) tot donker. Het is mogelijk dat bij het oogsten van de hars ook de luizen zelf verwerkt worden, waardoor de uiteindelijke hars delen ervan kan bevatten. Maar dat geldt vooral voor de onzuivere schellak.
Als was bleek schellak multi inzetbaar. Het werd gebruikt voor het vervaardigen van lakzegels, toegepast als afdichtingsmiddel in de houtbewerking en voedingsnijverheid, bij het maken van hoeden en watervaste inkten en ingezet als isolatielaag voor koperdraad in transformatoren en smoorspoelen. In de 16e eeuw werd schellak door de Portugezen vanuit Oost-Indië naar Europa gebracht en de zegellak werd daarom ook wel 'Spaanse was' genoemd.

Omdat schellak een thermo- plastisch materiaal is, wordt het zacht bij verwarming. In gesmolten toestand kan schellak vermengd worden met een vulmateriaal (zoals houtpoeder of een minerale vulstof) en onder invloed van druk en temperatuur in een vorm geperst worden. Tot 1959 werden grammofoonplaten van schellak geperst, maar die waren echter wel erg breekbaar. Tegenwoordig is schellak het hoofdbestanddeel in politoer (gebruikt om hout af te dichten), wordt het gebruikt in de horloge-industrie en is het toepasbaar bij de montage van blaasinstrumenten. Ook in de farmaceutische industrie kent het zijn waarde. Schellak is een natuurlijk polymeer en het wordt in de hedendaagse industrie gebruikt als glansmiddel en coating van met name snoep (drop, bonbons) en fruit (zoals citroenen). Er gelden geen dieetbeperkingen voor de was, dat als E904 glansmiddel te boek staat, ookal is het voor veganisten vaak een discutabel product.